HECATE ENTHRONED

Aan iedereen met een warm gevoel voor weemoed volgt de volgende boodschap: de nieuwe van Hecate Enthroned laat het hart op hol slaan! Het van een poëtische titel voorziene ‘The Corpse Of A Titan, A Lament Long Buried’ brengt de sfeer van de hoogdagen der midden jaren ‘90 Britse black metal perfect terug. Ja, dat met een zwaar gotische atmosfeer overladen, zwarte metalengoedje. Er zijn weinig bands die de dag van vandaag dat pakkende en donkerromantische gevoel zo goed kunnen emballeren met een dikke en furieuze black metalstrik errond. Wie fan is van hun eerste twee platen en van de eerste drie Cradle Of Filth-releases, hap alstublieft toe. Je zal er geen minuut spijt van hebben. Het grote verschil met dertig jaar geleden is de sound die heel dynamisch klinkt en minder scherpe randen heeft. Geen zorgen, het werkte vroeger en het werkt met de hedendaagse sound ook. Nummers als ‘Into A Vale Of Endless Sorrow’, ‘Pwca’, en ‘The Boreal Monastery’ gaan erin als zoete koek. Het ene ontroerende akkoord na het andere zorgt voor stemmingswisselingen gaande van melancholie naar bezetenheid en van euforie naar intensiteit. De band slaagt erin om vrij extreme muziek heel toegankelijk te laten overkomen. Het ligt hem grotendeels aan de ‘sobere’ basisstructuur die iedere keer opnieuw op een innemende, zelfs grootse manier wordt uitgewerkt. We gaan die eeuwige vergelijking met Dani en zijn marionetten voor eens en altijd achterwege laten. Hecate Enthroned grijpt je met dit nieuwe album bij de ballen zoals de heer Filth dat het laatste decennium niet meer heeft kunnen doen. Muggenzifters zullen altijd wel iets weten over de originaliteit van het gebodene, maar er mag niet worden vergeten dat zij één van de, zo niet dé grondlegger zijn van deze kenmerkende sound. Hulde!