ELDER

Op hun zevende album blijft Elder, ondertussen toch wel één van de meer gerenommeerde namen binnen de psychedelische en progressieve stoner, hun sound verfijnen en uitbreiden. Dat gebeurt uiteraard niet meer op heel drastische en ingrijpende manieren, maar subtiel en natuurlijk. Het levert wederom zes, veelal lange en uitgesponnen, songs op die hun geheimen pas prijsgeven na ettelijke luisterbeurten. Dat de muziek van Elder niet hapklaar is, is natuurlijk al langer geweten en mag bovendien gezien worden als een enorm compliment. ‘Through Zero’ is immers een plaat die je haast verplicht om te ‘luisteren’ en bijna volledig haaks staat op heel het ‘muziek als wegwerpproduct’-gegeven dat de laatste jaren enkel maar aan kracht wint. Opener ‘Sigil To Ruin’ vat eigenlijk perfect samen waarvoor Elder anno 2026 voor staat: ronkende riffs, licht complexe drumpartijen, onconventionele structuren, proggy synths en keys en een heerlijk psychedelisch en trippy sfeertje. Het nummer doet op de een of andere manier ook een beetje aan Tool denken, al gaat het natuurlijk niet om halfslachtig kopieerwerk. Ook de geest van Pink Floyd komt regelmatig om de hoek kijken en de vriendjes van King Buffalo lijken ook nooit ver weg. Het zijn referenties die trouwens niet enkel voor de openingstrack gelden. Rocken kunnen de heren ook nog steeds, luister maar eens naar ‘Capture/Relase’ en ‘Strata’, maar het gebeurt al lang niet meer zo luid en uitgesproken als destijds op platen als ‘Dead Roots Stirring’ of ‘Lore’. Sfeerschepping en nauwgezet een song opbouwen naar een climax lijken belangrijker dan ooit en soms, zoals in de relatief korte afsluiter ‘Blighted Age’ komt dat laatste zelfs nooit. Elder wil op ‘Through Zero’ niet de hardste of ruigste band zijn, noch de meest melodieuze of de meest proggy. Ze willen gewoon de beste, meest dynamische en interessantste songs schrijven en wat ons betreft zijn ze daarin dubbel en dik geslaagd.