BEARTOOTH

Het is een spraakmakend half jaar geweest voor Beartooth, door de plotse coming out van bandbrein Caleb Shomo. Na 14 jaar huwelijk met zijn vrouw Fleur kwam hij uit de kast. Ergens best bijzonder, want relevant is het feitelijk allemaal niet. Uiteindelijk draait het immers allemaal om de muziek. Het wordt pas relevant op het moment dat persoonlijke worstelingen en een gebrek aan zelfacceptatie een plaat hebben gevormd en dat is eigenlijk al vanaf het begin van het bestaan van Beartooth bij elk album het geval. Immers, elk album van de metalcoreband uit Columbus, Ohio, die jarenlang door Shomo toch ook als een soort eenmansproject werd bestierd, handelt hier wel over, ook deze zesde langspeler in de discografie van Beartooth. Het schijfje draait vanaf de openende titeltrack om persoonlijke strijd, ontwikkeling en groei, waarbij de woorden van Shomo uit die opener van dit album direct van toepassing lijken te zijn op zijn recente situatie: ‘Face the truth or live this lie?’ en ‘Gotta show you what’s inside, ‘cause it’s eating me alive’ zijn enkele van de zinsnedes die voorbijkomen, in deze uiterst sterke en met behulp van Misha Mansoor (Periphery) en Jordan Fish (ex-Bring Me The Horizon) tot stand gekomen track. Het is één van de hoogtepunten van het album, iets wat ook geldt voor het enorm catchy ‘Bullshit’. Veel van het materiaal van ‘Pure Ecstasy’ klinkt grotesk en misschien zelfs wel grootser dan ooit tevoren, zoals ‘Beautiful Again’ en ‘Stadiums’. Daar moet je overigens van houden. Menig fan van de band zal met dit soort stadiontracks misschien wat minder hebben. Maar dan nog is de kwaliteit niet te ontkennen. Eigenlijk voor het eerst schakelde Shomo hulp in van anderen in het schrijfproces en werd het méér dan een eenmansproject en dat is wellicht de aanleiding geweest voor deze verandering. Mogelijk daardoor gaat het album ook wel eens wat meer de popkant op, zoals in afsluiter ‘I Made It’, waarbij Shomo een belangrijke conclusie over zichzelf trekt. Hij lijkt eindelijk tevreden te zijn met zichzelf, al is het nummer muzikaal gezien de minst aansprekende van het stel op dit album. ‘Pure Ecstasy’ is wat dat betreft een wisselvallig schijfje. Maar dan nog: voor Shomo zelf is het misschien wel de belangrijkste plaat uit zijn carrière. Mooi is trouwens dat wanneer je de titels van de eerste EP en daaropvolgende langspelers van de band achter elkaar zet, je een stukje poëzie krijgt dat betrekking heeft op Shomo’s strijd op het gebied van geestelijke gezondheid, verslaving en dus ook zelfacceptatie: ‘Sick disgusting aggressive disease below the surface pure ecstasy’. ‘Pure Ecstasy’ is een groots en ontzettend straf klinkend album, dat af en toe zijn heus wel wat mindere momenten kent, maar over het algemeen toch staat als een huis. Hier mag Shomo trots op zijn.