TRIOSPHERE

Groot was mijn verbazing dat deze Noorse act na 12 jaar stilte met een vierde album op de proppen komen. Na een bombastische intro neemt ‘Of Tyrants’ je bij je nekvel. Dit met thrash metalinvloeden doorweekte progmetalnummer imponeert met technisch hoogstaand en retestrak gitaarwerk en de powerstrot van frontvrouw/bassist Ida Haukland. In de break (en tijdens de gierende solo) hoor je duidelijk wat invloeden van Dream Theater doorsijpelen. Het geluid van het album klinkt ook iets warmer dan op vorige schijven. Het titelnummer moet niet in snelheid inboeten, maar klinkt toch wat melodieuzer en laat een Ida op dreef horen (vooraf tijdens het refrein). De gitaarsolo’s kennen steeds een heldere klank en bevatten meestal veel fretwerk, boven op een tonnenvracht van emoties. ‘Monster’s Ball’ draait opnieuw op kruissnelheid en laat beukende drum horen. De rustige break met toetsen en super melodieuze solo tilt het nummer nog hoger. ‘Through The Phantom Wall’ leunt dichter aan bij heavy metal en Ida laat haar spierballen rollen in het refrein. Melodieuze rock is een grote invloed voor ‘Shorelines’ en Ida laat een zachter en warmer stemgeluid horen met wondermooie zanglijnen. Het met lichtvoetige gitaren en orkestratie gedragen ‘Encore’ laat een supergevoelige Ida horen. Wat een heerlijk herbronmoment is dit! We worden ondergedompeld in een donkere sfeer bij het pure metalnummer ‘Orpheus’ Bane’. Het stuwende ‘Cadence Of Chaos’ doet me door de strakke gitaar en de zanglijnen van Ida wat denken aan de latere Dynazty. Bijna elk nummer kent plotse tempo- en/of gevoelswissels. Er wordt in pure schoonheid afgesloten door het instrumentale ‘Gjenklang’ (wat Noors is voor resonantie, geluidsweerkaatsing, weergalm). Door de eerder droeve klankkleur van de viool (of is het cello?) en de toetsen kom je terecht in één of andere Scandinavische crimeserie of bij een Game of Thrones-scène. Een geweldige afsluiter van een krachtige terugkeer aan het metalfront van deze Noren.