SHINEDOWN

Een kwarteeuw al geeft Shinedown het beste van zichzelf en het valt niet te ontkennen dat ze daarbij vooral hun eigen zin doen. Trends worden niet gevolgd en als je kijkt naar hun carrière kan je ze enkel maar gelijk geven. Het eerste wat opvalt aan deze achtste langspeler is dat er niet minder dan achttien tracks opstaan. Het zijn ook allemaal echte songs, geen soundscapes zoals velen eerder deden, ook Shinedown trouwens. Allicht weer een conceptplaat, horen we velen dan denken. Ook mis. De bandleden hadden gewoon een pak materiaal klaar en ze passen allemaal in elkaar. Als wij dit werkje kort moeten samenvatten dan past de term ‘feelgood perfect’. Uptempo, semi-ballades en een boel bombast. Het komt allemaal voorbij en bovenal: het klopt. Iets als ‘Dizzy’ bouwt mooi op en explodeert richting het einde alsof het een rock opera op zich is. De composities zijn stuk voor stuk heel compact. Tussen de 3 en 4 minuten, niets meer, niets minder. Je krijgt dus de essentie en dat is wat je mag verwachten van klasbakken als Shinedown. Frontman Brent Smith blinkt weer ongelooflijk uit. Of hij nu swingt zoals in ‘Dance Kid Dance’ of het rustig aandoet met ‘The Pilot’ en ‘Searchlight’ het pakt allemaal prima uit. Of een vette radiohit, die hebben ze met ‘Three Six Five’, wat een toptrack. De andere architect is bassist Eric Bass. Vorig jaar bewees die met zijn soloplaat al dat hij van wanten weet en ook nu komt zijn songschrijverstalent en productiewerk prima tot zijn recht. Shinedown bewijst andermaal waarom ze zo succesvol zijn, gewoon omdat ze fucking sterk zijn in alles wat ze doen.