Voor de vierde show van hun ‘Death Over Europe’-tour, ter promotie van hun nagelnieuwe plaat ‘Liturgy Of Death’, streken de heren van Mayhem, tot nader order nog steeds een beetje het enfant terrible van de black metal, neer in het Luikse concertgebouw OM. Op de affiche prijkten eveneens special guest Marduk en ‘opener’ Immolation. Een dergelijke line-up vertaalde zich dan ook naar een flinke opkomst van ruim duizend mensen die allemaal waarvoor hun geld kregen. Ook Rock Tribune liet deze bijzonder smakelijke package niet aan zich voorbij gaan en liet zich vier uur lang onderdompelen in een smerig bad van riffs, blastbeats en Satan.
Tekst: Frederik Cosemans - Foto’s: Tomy Devogelaere
In de inleiding haalden we het al even aan, want een veteranenband met elf albums (en het twaalfde op komst) in de achterzak simpelweg opener noemen, gaat misschien toch een beetje ver. Iemand moet echter de spits afbijten en het Amerikaanse death metalinstituut IMMOLATION (7) mocht dat meteen doen voor een quasi volledig gevulde zaal. De heren hadden er verdomd veel zin in wonden er ook allerminst doekjes om. Met een lichte nadruk op hun laatste worp ‘Acts Of God’ (oa. ‘An Act Of God’, ‘Blooded’) namen zanger/bassist Ross Dolan, de immer enthousiaste gitarist Robert Vigna (wiens capriolen soms tegen het komische aanleunen) en hun twee kompanen het publiek mee op een imposante trip doorheen hun discografie.
‘Higher Coward’, ‘Dawn Of Possession’ en ‘Swarm Of Terror’ zijn uiteraard allemaal topnummers die elke rechtgeaarde death metalfan een warm hart toedraagt, maar door de erg matige geluidsmix (te luide zang, te stille drums) kwam alles toch vaak ietwat rommelig over. Als klap op de vuurpijl kreeg gitarist Alex Bouks al in het eerste nummer te kampen met technische problemen, waardoor er plots toch wel een grote leegte viel. Jammer natuurlijk, want Immolation is op zich een band om door een ringetje te halen. We kregen ze dus helaas niet in optima forma te zien, maar gelukkig lieten de heren dat niet al te zeer aan hun hart komen en ploegden ze als echte bazen stug voort.
Bij het Zweedse tankbataljon MARDUK (8) zat het geluid wél meteen goed en dat op zich was al een fameuze overwinning, want we hebben het immers al vaak anders meegemaakt. ‘Frontschwein’ trapte af en gaf meteen een fameuze uppercut. Drummer Simon Schilling ontpopte zich meteen tot een menselijk machinegeweer en zanger Mortuus, die er zoals steeds een beetje nukkig en grimmig bij liep, sneed met zijn ultrasmerige strot vanaf de eerste gorgel door merg en been. Qua nummerkeuze liet men het tijdperk van diezelfde Mortuus, die nu toch al ruim twintig jaar zijn stempel op de band drukt, opvallend links liggen. Dat vonden wij persoonlijk een beetje jammer, maar met ‘Throne Of Rats’, ‘Shovel Beats Sceptre’ en de magistrale afsluiter ‘The Blond Beast’ kwamen we toch aardig aan onze trekken.
Versta ons ook niet verkeerd, want met de resem klassiekers die band op ons afvuurde (oa. ‘Wolves’, ‘Cloven Hoof’, ‘Sulphur Souls’ en het stokoude ‘The Black…’), was hoegenaamd ook niets mis. Voor gitaristen leek het podium van de OM toch een beetje behekst te zijn, want toen bandleider Morgan ultieme pletwals ‘Panzer Division Marduk’ wilde inzetten, liet de techniek, net als bij Immolation, ook hem in de steek. Toen het zelfs een tweede keer gebeurde en een zichtbaar geïrriteerde Mortuus even van het podium liep, dachten we even dat de show er voortijdig op zou zitten, maar gelukkig blijft drie keer scheepsrecht. Marduk kwam, zag en walste de zaal ongenadig plat, al hadden ze dus best wat meer ‘nieuwe’ nummers mogen spelen.
Dat laatste kunnen we echter niet zeggen van headliner MAYHEM (8), die voor ons eigenlijk het omgekeerde had mogen doen. Sta ons toe dit even te verduidelijken. Met ‘Realm Of Endless Misery’ (dat knallend opende), ‘Life Is A Corpse You Drag’ en ‘Weep For Nothing’ kwamer er ‘maar’ drie echt nieuwe nummers voorbij en daar viel bitter weinig op aan te merken, maar tegen onverwoestbare klassiekers als ‘Buried By Time And Dust’ en ‘Cursed In Eternity’ kunnen ze naar ons gevoel toch niet op. De songs van de klassieker onder de klassiekers ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ zijn nu eenmaal té iconisch en dat is een last (en een eer) die Mayhem tot het einde van zijn dagen zal moeten dragen. Alles simpelweg maar vergelijken met ‘De Mysteriis…’ zou de band natuurlijk oneer aandoen, want men heeft natuurlijk genoeg ander kwaliteitsvol songmateriaal om de setlist te vullen.
Net als tijdens hun ‘40th Anniversary Tour’ duikt de band gretig in hun catalogus en speelt men van elke plaat wel één of meerdere nummers. Opvallend was dat het sterke, maar ietwat bizarre ‘Ordo Ad Chao’ schaamteloos genegeerd werd, maar men moet nu eenmaal keuzes maken, zeker? Hoe dan ook, het publiek kreeg strakke, uitmuntend klinkende uitvoeringen van oa. ‘Psywar’, ‘Bad Blood’, ‘Whore’ en ‘Chimera’ in de maag gesplitst en uitte daarvoor oprecht hun waardering. Productioneel (kleine zijpodia, een enorme riser voor de drums en een gigantisch videoscherm) werd alles uit de kast gehaald en het was nogmaals opmerkelijk hoe ver deze versie van Mayhem af staat van het chaotische, vaak rommelig klinkende monster dat het pakweg twintig jaar geleden nog was. Nu staat er, niet in de laatste plaats door de erg strak spelende gitaartandem Ghul en Teloch, een professionele band op het podium die niets aan het toeval overlaat en alles tot in de puntjes uitwerkt.
Zanger Atilla, die vocaal in bloedvorm was, beperkte zijn verkleedpartijtjes tot een minimum (we telden, als we het goed hebben, drie verschillende outfits), hield het publiek goed bij de les en bleef tijdens de eerste helft van ‘Freezing Moon’ zelfs even in de coulissen om de op band gezette vocalen van origineel zanger Dead alle glorie te geven. Wanneer na het reguliere gedeelte van de set de intro ‘Silvester Anfang’ uit de boxen schalde, wisten we dat de heren nog één keer de tijdmachine naar het prille begin zouden nemen en ons zouden trakteren op enkele songs van het legendarische ‘Deathcrush’. De simpele, bijna punkachtige songs staan in schril contrast met de meer complexe en dissonante nummers van latere releases, maar laten toch weer even de gevaarlijke en nihilistische band van weleer horen. Na ‘Carnage’ en ‘Pure Fucking Armageddon’ zat het er dan finaal op en konden we toch weer terugblikken op een geslaagde avond met puike shows van drie absolute grootheden.
Death over Europe in beeld
