Updated 17/11/2026
Deze PRESIDENT mag nog heel wat ambtstermijnen vullen
President + Vianova + Dreamwake – 16 november 2026 – Ancienne Belgique, Brussel
Een politiek figuur die met panache en overgave effectief dingen gedaan krijgt? In de Wetstraat in Brussel moet je er niet achter zoeken. Wat verderop in de Ancienne Belgique vanavond wel. Gelukkig zonder gelul over de begroting, maar met emotionele metalcore vol passie en energie. Het mysterieuze President voert campagne in onze hoofdstad tijdens z’n Europese tour om hun debuutplaat te promoten.
Tekst & Foto’s: Robin Maes
De AB zit vanavond gezellig vol zonder uitverkocht te zijn. Een goed deel van de aanwezigen is al op post voor de eerste groep, het Amerikaanse DREAMWAKE (8). We worden meteen getrakteerd op stevige metalcore die enorm zuiver en lekker hard klinkt. Het unieke wapen van Dreamwake heet Kellon Reese: de saxofonist opent hun set met dromerige, aanstekelijke sax waar even later harde riffs bijkomen. ‘Stargazer’ grijpt ons zo meteen bij de keel. Strakke vocals, sterke en soms zweverige gitaren en een goed tempo: we zien mensen rondom ons meteen enthousiast worden.
De heren op het podium amuseren zich goed en blijven sterke nummers presenteren. Zo heeft ook ‘Daydream’ duidelijke charme en het nog niet uitgebrachte ‘Fall Apart’ gaan we opnieuw luisteren als het op streaming dropt. Het geluid van Dreamwake heeft een zware eighties vibe qua samples en stijl. Het lijkt erop dat ze vanavond heel wat nieuwe fans verzamelen. De saxofoon blijft de ster van de show, maar ook de knappe zang en andere instrumenten verdienen een pluim. Hun halfuur vliegt voorbij en eindigt met duidelijk luid applaus.
We kijken ten zeerste uit naar de chaotische metalcore van de volgende band, maar beginnen met een zware domper: de zanger van VIANOVA (7) is ziek. Dat is vloeken voor de jongens uit Berlijn. Er is geen volwaardige vervanger. De zanger van Dreamwake komt wel even helpen, maar kent enkel de tekst van hun openingssong ‘Uh Yaya’. Dat klinkt wel meteen enorm lekker en snedig, maar wij maken ons toch zorgen als de zanger weer van het podium verdwijnt.
Wat volgt, moet zowat de meest creatieve en unieke manier zijn waarop je dit grote probleem kan oplossen. Daar is Kellon Reese weer. De saxofonist kent de woorden niet, maar wel de deuntjes en de manieren waarop daarop gezongen wordt. We krijgen dus alle vocalen vanuit de saxofoon voor de rest van de set. We bokken nog eventjes voor de zieke zanger (die volgens de gitarist niet van de pot raakt), maar weten ook meteen dat we vanavond een unieke versie van deze groep te horen krijgen.
In hun witte outfits geeft Vianova het beste van zichzelf. ‘Más Rápido’ is heerlijke chaos waarop je zowel kan dansen als moshen. Bij ‘Melanchronic’ springt iedereen op, wat later schudden heel wat fans de heupen helemaal los op ‘Whatever Alright’. De band mist een echte publieksmenner. Hun gitaristen proberen wel wat, maar hebben duidelijk weinig ervaring op dat gebied. Ze klinken gelukkig echt goed, waardoor wij al enorm uitkijken naar een volwaardige herkansing. Hopelijk ergens spoedig. Kellon Reese krijgt een dikke 9 voor z’n gastoptreden. Held van de dag.
We zijn helemaal opgewarmd voor het presidentiële deel van deze avond. De lichten dimmen, de katheder staat klaar, het grote kruislogo hangt omhoog. Onder een vervormde versie van de campagnesong ‘Ike For President’ verschijnen drie gehulde gedaantes met bivakmutsen op het podium, gevolgd door hun leider. Aanhoor de gospel van PRESIDENT (8).
De Britse band opent z’n set met de klepper ‘Fearless’, die meteen meegezongen wordt door vele kelen. Het geluid zit zeer goed en klinkt heerlijk vol. De vocals van The President overtuigen ook meteen. Geflankeerd door z’n gitarist Heist en bassist Protest geeft de gemaskerde frontman een steeds innemende performance. Deze band heeft een enorm aura dat je gekluisterd doet kijken en luisteren. Zo zijn we helemaal in trance bij ‘Pink Noise’ en ‘Angel Wings’.
Drummer Vice tovert perfect accurate tempo’s en heerlijke fills uit z’n trommels. Ook op de elektronische delen drumt hij op z’n drumpad mee, wat een extra cachet geeft aan songs zoals ‘Rage’. The President gooit regelmatig kushandjes naar de menigte toe, die steeds uit volle borst meebrult. Een mooie lichtshow ondersteunt de groep die strak blijft spelen. ‘Dark Heaven’ heeft een extra uitgerekte intro die opbouwt richting climax, ‘Conclave’ laat z’n eindigende breakdown dan weer extra lang doorknallen.
We zitten met keuzestress als we moeten kiezen welke nummers we als ‘meest betoverend’ willen omschrijven. ‘Mercy’ en ‘Doom Loop’ zijn grote kanshebbers, al zijn wij ook enorm blij dat ‘White Devil’ in de setlist zit. Aangezien President een nog zeer nieuwe band is met één EP en één LP op de teller, zit trouwens elke van hun songs in de set, op ‘Sleepwalker’ en ‘Hate Figure’ na.
The President brengt het trage ‘This Will Divide Us’ helemaal solo op het podium. We krijgen ook een cover van ‘Change (In The House Of Flies)’ van Deftones. Dit doet President al sinds hun eerste shows, al hadden we vanavond toch liever één van hun twee resterende afwezige nummers gehoord. Naast het zingen praat The President nooit, wat bijdraagt aan het mysterie. Wel krijgen we voor de laatste song een vooraf opgenomen boodschap te horen die de ‘citizens of Europe’ bedankt voor hun toewijding. ‘You have listened, showed up and carried these songs further than we ever thought they would go.’ Daarom vindt de groep dat ze moeten afsluiten met hoe het allemaal begon. ‘In The Name Of The Father’ was het startschot van deze hype en sluit vanavond geslaagd de show af. Deze president mag nog heel wat ambtstermijnen vullen.