Hoogstaand bezoek in Antwerpen: niemand minder dan het boegbeeld van de punk John Lydon, alias Johnny Rotten, stond met zijn band PIL in Trix nadat hij twee dagen eerder Botanique in Brussel had uitverkocht. Trix liep aardig vol voor de komst van de zeventig jarige zanger, maar uitverkocht raakte het niet.
Tekst: Walter Maes
Het Limburgse KREGEL (8) had de eer om het volk in de juiste mood te brengen. Dit trio zal bij velen niet direct een belletje doen rinkelen, maar het zijn muzikanten (een stelletje oude punks noemen ze zichzelf) die hun sporen verdiend hebben. Ze brachten een mengeling van punk, new wave en alternatieve rock. Hun Nederlandstalige songs klonken bevlogen en krachtig, Noordkaap op steroïden, zoiets. De teksten zijn eigentijds en stemmen tot nadenken. Zanger Bart Timmermans (Vandal X) was energiek en zoog de aandacht naar zich toe. De twee gitaristen hadden messcherpe riffs in huis en de drumcomputer zorgde voor opzwepende en moderne drumpatronen. ‘Bloemen Voor De Moeders’, ‘De Olifant In De Kamer’ en ‘Links, Rechts, Averechts’ maakten indruk. Een band die zeker nog eens mag terugkomen.
Daarna was de tijd aangebroken om eindelijk PIL (7) eens aan het werk te zien. De opkomst alleen al van Johnny Rotten was geld waard. Met zijn venijnige glimlach en priemende blik stapte hij zelfverzekerd het podium op met een zwaarlijvig boek onder de arm. Deze werd demonstratief op een staander uitgestald en werd als leidraad voor zijn teksten gebruikt. Een iPad was (nog) niet aan de orde voor ome John. Een oversized kostuum met enkele badges op het revers, knalrood hemd met bretels en een getrimde hanenkam maakten het plaatje compleet. Met een luidruchtig hello stak hij van wal met ‘Home’, meteen opgevolgd door ‘Know Now’ dat al meteen krachtiger klonk. Het scheermesje in zijn stem bleek nog niet verdwenen te zijn. “How does this town call? I want to make new friends here.’ Deze zin werd op algemeen gegniffel onthaald. Johnny is een rasentertainer en weet perfect hoe hij het publiek dient te bespelen. De talloze rochels die hij op de grond torpedeerde, zijn hem vergeven (eens een punker, altijd …).
Na de krachtige Time Zone-cover ‘World Destruction’ werd de hit ‘This Is Not A Love Song’ ingezet. Hier bleef ik een beetje op mijn honger zitten, omdat het nummer met een huilerige stem werd gebracht en misten we toch de venijnige weerhaakjes. ‘Poptones’ en ‘Death Disco’, ook bekend uit zijn beginperiode, vergleden in iets te veel gegalm, wat jammer was. De dubstep-invloeden zorgden er daarentegen wel voor dat je als toeschouwer moeilijk kon blijven stilstaan. Gelukkig werd het tempo weer opgedreven bij ‘Corporate’ en ‘Flowers Of Romance’. Iets te lang werd het klassieke ‘Warrior’ uitgesponnen, en op het tien jaar oude ‘Shoom’ werd er gevraagd om mee te participeren om tijdens het refrein luidruchtig “Fuck Off” mee te scanderen. Debuutsingle ‘Public Image’ werd gebracht zoals het hoorde en werd goed onthaald. ‘Rise’, die andere grote hit uit 1986, werd vol overgave vertolkt en zorgde voor een aanstekelijk meezingmoment. In dat nummer werden ook de bandleden voorgesteld.
Gitarist Lu Edmonds speelde zich verdienstelijk in de kijker en speelde een ijzersterke set. Scott Firth speelde voornamelijk basgitaar vanop een krukje en Bruce Smith speelde heerlijk gevarieerd en dynamisch. Na deze wel heel lange uitvoering kondigde Johnny Rotten aan dat hij drie minuten van het podium zou verdwijnen: “I fancy a cigarette” was zijn uitleg. En ja hoor, na drie minuten gingen de handen nog een keer op elkaar voor 'Annalisa' en 'Chant' verwerkt in een medley. Het was een onderhoudend concert dat enkele dipjes kende, maar waar we toch met een positief gevoel huiswaarts keerden. De heer Lydon heeft het nog altijd in zich om op een aparte manier het publiek te entertainen.
