Onlangs konden onze lezers uitgebreid kennismaken met ‘Tattoorist’, een niet alledaags project dat televisie en muziek op een mooie manier verenigde. Tijs Vanneste & Tangled Horns besloten het ijzer te smeden nu het heet is en er een heuse concertreeks aan te koppelen om de songs live te brengen. Wij trokken naar De Singer in Rijkevorsel om het succesverhaal live te beleven.
Tekst: Morbid Geert – Foto’s: Toon Dierckx
Velen onder jullie hebben allicht al gekeken naar ‘Tattoorist’, een uiterst aangenaam en gemoedelijk programma van de hand van Tijs Vanneste. Concept: hij gaat naar een Europese hoofdstad, laat er een tattoo-artiest ‘carte blanche’ gebruik maken van zijn lichaamscanvas en gaat terwijl op zoek naar de minder gekende of typische dingen die er te zien en te beleven zijn. De soundtrack voor de reeks nam Tijs samen met mede-Kempenzonen Tangled Horns op en laat per stad een coversong horen die verband houdt met de plaats, alsook een eigen soundscape, waarin Tijs psychedelische experimenten koppelt aan stadsgeluiden die ter plekke werden opgenomen. Al dat moois verscheen op een album dat (heel verrassend) ook ‘Tattoorist’ heet en dat vanaf dag één keihard de deur uitvloog. En het toffe is dat ze besloten het ijzer te smeden nu het heet is en er een heuse concertreeks aan koppelden om de songs live te brengen.
De eerste show van de reeks vond plaats in het hart van de Noorderkempen, in De Singer in Rijkevorsel. Al weken op voorhand hing het bordje ‘uitverkocht’ klaar, wat niet verwonderlijk was: de songs op ‘Tattoorist’ trekken een iets breder publiek aan dan het doorsnee Tangled Horns-repertoire en dat brede publiek was vanwege de televisieserie al helemaal benieuwd. Bovendien was dit bijna een thuismatch, waardoor ook veel vrienden en familie waren komen opdagen om deze samenwerking in actie te zien. Een voorprogramma was niet voorzien, maar evenmin nodig: dankzij de haast zomerse lentedagen was het in deze volle zaal ook zo bloedheet …
Gezien dit de eerste liveshow van de reeks was, viel alles nog niet automatisch in de plooi en waren Tijs en de Horns duidelijk nog wat zenuwachtig over hoe het zou verlopen. Tegelijk merkte je wel dat alles vrij spontaan verliep en dat iedereen ondanks die gezonder nervositeit toch enorm veel goesting had om erin te vliegen. Na de instrumentale themasong ‘Tattoorist’ was het ijs dan ook meteen gebroken en konden we genieten van een meeslepende set waarin rock, stoner, metal, grunge en blues in mekaar overliepen en aan elk van de coversongs een eigen stempel werd gegeven.
Vanaf opener ‘Pretty Vacant’ (Seks Pistols) zag je het hele publiek meegaan (ook degenen die destijds niks met punk hadden) en door het live spelen van de ‘The Day After’-soundscapes ontstond er een erg aparte dynamiek. Toch bleek alles er duidelijk nog niet in te zitten: voor Leonard Cohens ‘Take This Waltz’ moest gespiekt worden voor de teksten (die blijkbaar niet van de makkelijkste zijn), al konden we op de vertolking niks inbrengen en ging de samenwerking tussen zangers Tijs en Tim ‘den Tuk’ Van de Plas als vanzelf. Ondertussen stond ook de rest van de band helemaal loos te gaan en zat hun samenspel al vanaf de eerste akkoorden lekker strak.
Eén van de meest opvallende momenten, en zeker het meest emotionele moment van de show, zat in de song ‘Amsterdam’ van Kris De Bruyne: zijn dochter Hannah, die ook op de song meezingt op het album, stond al een tijdje subtiel aan de kant opgesteld met keyboard en wat percussie, maar mocht nu mee de microfoon vastgrijpen en samen met de hele bende een eerbetoon aan haar vader brengen. Mooi! De song die overduidelijk publieksfavoriet was, bleek echter ‘Paris Is Burning’ (Ladyhawke), dat ook al een tijd in de Afrekening op Studio Brussel staat en zo de nodige exposure kreeg.
Om het feestje af te sluiten, werd de song bovengehaald die Tijs Vanneste meezong toen Tangled Horns twee jaar geleden hun recentste album ‘Lighter’ kwamen voorstellen en de avond afsloten met de Screaming Trees-klassieker ‘Nearly Lost You’. Er waren slechtere keuzes mogelijk om nog één keer lekker uit de bol te gaan … Eindverdict: de Kempen (en wij) mogen tevreden zijn met zo’n klasbakken in ons midden. Deze samenwerking bewees op alle vlakken een succesverhaal te zijn.
Een succesverhaal in beeld
