Het is verre van de eerste keer dat we naar Vorst Nationaal trekken om de Britse helden van Judas Priest aan het werk te zien. Zo herinneren we ons meteen dat ze hier in 2016 ook speelden, terwijl het complex tot een versterkte burcht herschapen was wegens de aanslagen in ons land. Ditmaal is de sfeer als we aankomen echter veel aangenamer. Het is de voorlaatste avond van de Faithkeepers septembertournee kriskras doorheen Europa.
Tekst: Vera Matthijssens – Foto’s: Rudy De Doncker
Vooraleer de vaandeldragers van puur Brits staal jong (en vooral) oud gaan inpalmen, is er echter NEVERMORE (8). Sinds 2024 gonsde het van de geruchten over deze reünie nadat zanger Warrel Dane in 2011 ons ontvallen was. Deze zomer konden we dan eindelijk ondervinden hoe de wederopstanding overkomt.
Gitarist Jeff Loomis en drummer Van Williams zijn de ouwe rotten in de band en zij worden omringd door jonger geweld. De buitenmatig gespierde nieuwe frontman is de onbekende Berzan Önen, maar vanaf de eerste kennismaking moeten we toegeven dat hij een stem als een klok plus charisma heeft. Hij staat op het podium als een blok graniet, samen met landgenoot Semir Ozerkan op bas en de eveneens onbekende Jack Cattoi als ritmegitarist.
De band gaat in elk geval knallend van start met ‘Narcosynthesis’ en ‘My Acid Words’. Het oergeweld laat de spierballen rollen tijdens thrashy progressieve metal zoals ‘Indide Four Walls’ en ‘The River Dragon Has Come’. Men laat de muziek voor zich spreken, tot men er niet omheen kan om even stil te staan bij de tragische dood van de vroegere frontman, het boegbeeld van Nevermore en Sanctuary, Warrel Dane. Het nummer ‘The Heart Collector’ wordt aan hem opgedragen en het is mooi om te zien hoe er een zee van lichtjes opgaat in het publiek.
Dit is echter het enige moment van (relatieve) bezinning tijdens hun set die vervolgt met ‘Engines Of Hate’, ‘Born’ en afsluiter ‘Enemies Of Reality’. Het waren dus vooral songs uit ‘Dead Heart In A Dead World’ (2000) die gekozen werden om deze comeback kracht bij te zetten. Een beetje spijtig dat er niets uit het meest recente ‘The Obsidian Conspiracy’ voorbij kwam, maar de keuze ligt bij de band. We zijn benieuwd of er ooit nieuw werk komt …
PRIEST: een rots in de branding
Negen uur is het wanneer de spanning stijgt en JUDAS PRIEST (9) aan de beurt is. Na de ombouwpauze wordt het podium een mysterie, want het kleurrijke ‘Faithkeepers’-doek ontneemt ons elk zicht. Wanneer ‘War Pigs’ van stadsgenoten Black Sabbath weerklinkt, gevolgd door de‘Faithkeepers’-intro, valt het doek en zien we een muur van metalen scheermesjes die duidelijk naar de cover van ‘British Steel’ verwijst. Met vier songs is dat album dan ook het meest vertegenwoordigd in de set.
Tijdens ‘You’ve Got Another Thing Comin’’ worden we overladen met beelden uit de industriële revolutie van de West Midlands en meer bepaald Birmingham. Beelden die trouwens ook de latere teloorgang tonen en hun grimmige impact niet missen. Die ontwikkeling maakt het onderscheid tussen man en machine kleiner, vandaar de staalharde robotmars in de beelden, terwijl Rob Halford zich ook stug mechanisch lijkt voort te bewegen tijdens ‘Metal Gods’. Al spoedig blijkt dat de man uitstekend bij stem is vanavond en daar zijn we blij om.
Naast hem staat bassist en oprichter Ian Hill als een rots in de branding. Zonder er veel woorden aan vuil te maken, strooit de band met klassiekers als ‘Breaking The Law’, ‘The Ripper’ en ‘The Sentinel’ in het rond. Weidse woestijnvlakten begeleiden de uitvoering van ‘Desert Plains’. Wat worden ‘Lightning Strikes’, ‘Turbo Lover’ en ‘Stealer’ strak gespeeld! Visueel wordt er op de LED-muren hints naar het artwork van de albums gegeven.
Van de nieuwe krachten heeft gitarist Richie Faulkner al een respectabele staat van dienst ter vervanging van K.K. Downing, maar natuurlijk is zijn medegitarist Andy Sneap ook een man met een immense staat van dienst (niet alleen als producer, ook als gitarist). Achter de drums overziet Scott Travis sinds 1989 de gang van zaken in de legendarische groep. Die is trouwens veel meer in vorm dan pakweg ten tijde van het dubbelalbum ‘Nostradamus’ toen Halford meestal op een troon zat.
Buiten de nogal lange, overbodige oefening om braafjes Halford na te zingen halverwege, was dit een vlekkeloos concert. Het meeste keken we uit naar ‘Victim Of Changes’, een langer, episch nummer dat al dateert uit 1976. Men stelt niet teleur, al wordt één en ander wel aangepast aan wat het vergt van Halford. Schitterende gitaarsolo’s trouwens. ‘Painkiller’ sluit de reguliere set af.
De band verdwijnt van het podium, maar we weten dat ze terugkomen. Met een pakkende, apocalyptische intro dat iedereen verstomt en ‘Electric Eye’ trouwens ook. Zou Halford ook op 75-jarige leeftijd nog stoer en viriel het podium oprijden met een Harley Davidson aan het begin van ‘Hell Bent For Leather’? Ja hoor, dat hoort erbij, om daarna zoals gewoonlijk te eindigen met het luchtige ‘Living After Midnight’. Zo laat was het nog niet, maar we verlaten de zaal wel voldaan en tevreden.‘The Priest Will Be Back’ verschijnt er op de LED-schermen wanneer Queen’s ‘We Are The Champions’ weerklinkt, terwijl de zaal begint leeg te lopen. Dat hopen we van harte!
