In februari van dit jaar bracht Karnivool met ‘In Verses’ hun vierde studioalbum uit in hun achtentwintigjarig bestaan. Na een lange pauze van een tiental jaar waren de Australiërs twee jaar geleden nog eens te gast op Graspop. Ze zijn geen band van kwantiteit, eerder van kwaliteit. Tegelijk zijn ze het bewijs dat progressieve muziek niet per se complex moet zijn. Het mag ook wat eenvoudiger. Door het feit dat ze niet veel te bezichtigen zijn, zat De Casino nokvol voor de voorstelling van hun nieuwe album. En of het vuurwerk gaf!
Tekst: Kurt Van Driessche - Foto’s: Claude Bosschem
Als opwarmer had Karnivool de Canadezen van INTERVALS (8) meegebracht. Geen halfslachtig voorprogramma, maar een set van om en bij de 50 minuten. Het soloproject van Aaron Marshall is aan een wederopstanding bezig na een lange pauze. In oktober nog te gast in Trix, nu staat De Casino al driekwart vol als de band aan hun show begint. Intervals speelt instrumentale muziek met, zoals Marshall het zelf zegt, te veel noten. Hij behandelt zijn gitaar tegelijk als zijn vrouw en zijn minares. Soms zacht en traag, soms hard en snel. Het is op alle vlakken passioneel. Terwijl Marshall zich uitleeft op zijn gitaar, zorgt de bas van Jacob Umansky, de drums van Nathan Bulla en de ritmegitaar van Travis LeVrier voor het dreunende ritme waarop hij zich kan uitleven.
Bij ‘Nootropic’ valt Aarons gitaar voor de helft van het nummer weg en kan je horen wat voor een klasse muzikanten hier op het podium staan. Er is geen sprake van paniek, Marshall loopt wat heen en weer tussen zijn pedalboard en de gitaartechnicus en na een minuut of twee is het euvel verholpen en speelt de hele band gewoon door. Na excuses en een grapje is het gewoon weer business as usual. Oude djentnummers passeren ook de revue met ‘Mata Hari’ en ‘Epiphany’, maar het overgrote deel komt uit de laatste plaat: ‘Memory Palace’. Het geluid in de zaal is naast luid ook loepzuiver en van hoge kwaliteit. Intervals heeft vanavond extra zieltjes gewonnen voor een volgende doortocht in ons land, daar zijn we zeker van.
Op het moment dat de lichten doven in De Casino merk je dat de gesprekken onmiddellijk verstommen en de aandacht verschuift naar het podium. Als KARNIVOOL (8) de bühne opkomt, is het duidelijk dat de hele zaal hierop heeft gewacht. Met ‘Ghost’ opent de band deze show zoals ook ‘In Verses’ opent. Met een dijk van een song. Drummer Steve Judd geeft het tempo aan en meteen dreunt de bas van Jon Stockman erover. Als ook Drew Goddard en Mark Hosking invallen, is het feest compleet. Met een ingetogen stem zet daarna Ian Kenny zijn strofe in om te ontploffen in het refrein. Het is het standaardrecept van een Karnivoolsong. Tempowissels in één lied, maar als het moet knallen, dan knalt het. Al knalt het niet altijd op dezelfde manier. Het is een recept dat werkt.
Onmiddellijk valt het op dat alle aanwezigen, met daarop bijna geen uitzonderingen, de nieuwe songs al uit het hoofd kennen. Ook dat is een ingrediënt van de progrock van de Aussies, meezingbare teksten. Frontman Kenny moet het niet vragen, het is gewoon wat er zich afspeelt. We zouden het hier een aantal keer kunnen vermelden, maar doen het maar één keer … Woord voor woord zingen de Karnivoolians hun band toe. In Sint-Niklaas kan je vandaag uitsluitend devote fans vinden.
Met een uitgekiende setlist ontvouwt zich het eerste deel van hun set. Elk nieuw nummer wordt gevolgd door een klassieker uit het oeuvre van de band. Zo krijgen we na ‘Ghost’ meteen ‘Simple Boy’, of na ‘Drone’ volgt ‘We Are’, op de voet gevolgd door ‘Deadman’. Door de jaren heen heeft de band songs geschreven die blijven hangen. Zo vullen ze met gemak anderhalf uur en valt het niet op dat de nieuwe songs vers zijn.
Met een stem als een klok gaat Ian Kenny tekeer. De frontman danst, nu ja ...”danst”, in zijn kenmerkende, onbehouwen stijl over het podium. Hij waggelt van voor naar achter, als hij zich aan dansen waagt, heeft het soms wat weg van de sirtaki om dan over te gaan in een shuffle. Heel dikwijls niet eens in de maat van de muziek van zijn kompanen. Voor de rest is er, buiten het licht, soms flitsend op de muziek, weinig te zien op het podium. De productie van deze show is minimalistisch. De muziek spreekt en is bombastisch. Die muziek, die niet verdrinkt in complexiteit waar andere progbands in terecht komen zodat ze het zelf niet meer weten, maar een gelaagdheid waar elk instrument zijn ding kan doen. Dit afgewisseld met brute kracht. Telkens als je bekomen bent, komt de volgende dreun in je gezicht aan.
Karnivool laat geen steek vallen. Als menselijke metronoom voert Judd zijn troepen aan. Die metroonoom is er één met stijl en indrukwekkende fills. Als diezelfde Judd op de cymbalen speelt om ‘Themata’ in te zetten, gaat het dak helemaal van De Casino. In een geweldig drieluik geeft de band ons waarvoor we gekomen zijn: strakke klassiekers. ‘Themata’ is het oudste nummer van de avond en toont waarmee de band zo populair is geworden. Als daarna ‘Roquefort’ volgt, dat je op plaat ‘Sound Awake’ kan horen, vergezeld van hoorns, mag ook de nek eraan geloven. Zonder blazers is dit nummer een harde noot en kan er duchtig geheadbangd worden. Alsof we dan nog stem over hebben, sluiten de heren hun set af met ‘New Day’. Ian zingt ons de zin “How did they find me?” toe en stopt dan met zingen. Het publiek neemt fluks over. Hij laat ons merken dat hij hier wel pap van lust. Tijdens de song laat hij ons meermaals aan het woord. De symbiose tussen band en publiek is helemaal compleet.
Wat sommigen een vreemde keuze zouden vinden, nadat alle klassiekers zijn gepasseerd, is de keuze van het bisrondje. Met ‘Opal’ en ‘Salva’ kiest het vijftal voor twee zeer ingetogen nieuwe songs. Het toont de kunde van de Australiërs opnieuw op alle vlakken. Met het eresaluut laat Karnivool ons vertrekken, de nacht in, met een glimlach op ons gezicht. Dat ze in het buitenland zalen vol spelen die vijf keer zo groot zijn, kan ons aan onze reet roesten. Geef ons maar die Vlaamse gezelligheid in een volgepakte Casino in Sint-Niklaas.
