In de broeierige DVG Club is het vanavond makkelijk zweten met de Zweden van Solence. Dat is niet moeilijk aangezien hun zeer dansbare electronicore gemaakt lijkt om hoofden en heupen in gang te krijgen. Solence is de laatste jaren enorm creatief en efficiënt bezig: sinds hun debuutplaat in 2019 hebben ze vijf albums op zes jaar tijd gelost. ‘Angels Calling’ heet de nieuwste worp en wij hebben die call ook ontvangen. Kortrijk lijkt klaar voor een avondje headbangen en shaken.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Tania Foré
We vatten vanavond aan met rock uit Nieuw-Zeeland. Het was een eindje onderweg zijn voor de mannen van WRITTEN BY WOLVES (6). Zij zetten aan onder leiding van hun frontman in glinsterend zwart kostuum. Hun allures en sound hebben wat weg van een iets stevigere The Killers. Opener ‘Give ‘em Hell’ heeft nog wel goed wat punch en klinkt live lekkerder dan op plaat. Na de stevige start zwakt het geheel wel wat af.
Aan het enthousiasme van frontman Michael Murphy, die regelmatig van het podium springt om te dansen tussen de fans, zal het niet liggen. Helaas toont hun coverversie van ‘Elastic Heart’ van Sia vooral aan dat dit live toch wat te hoog gegrepen lijkt voor hem. Nadien krijgen we wat slappere songs te horen, waarbij de kreten om te springen en gek te gaan niet goed gekalibreerd zijn met het lauwe, niet al te swingende materiaal. ‘Genius’ is dan wel weer enorm zwoel en sexy. Zo wisselt de band goed en matig met elkaar af. Op het einde sleept hun outro-praatje veel te lang aan vooraleer we de obligatoire bandfoto nemen.
We krijgen wat leuke lichtgevende wolkjes op het podium te zien. Zo worden we alvast dromerig voor DREAM STATE (8). Dat is een pak energieker materiaal. Deze Welshe band brengt stevige metalcore en we horen zeer strakke screams en cleans in mooie balans. Die komen van frontvrouw Jessie Powell die zich enorm inleeft in haar teksten en zeer expressief op het podium staat. Soms lijkt ze bijna echt bezeten door haar eigen materiaal. Knap om te zien en te horen. Opener ‘Bloom’ en ‘Bittersweet Scars Of My Past’ komen geslaagd over.
Bij ‘White Lies’ merkt Powell een fan op die zich mee volledig inleeft en de lyrics passioneel meezingt. Ze springt over de barrière om het nummer in duet verder te zingen en dat pakt meer dan geslaagd uit. De passie zit zo mooi mee in de zaal. Enkel de moshpit-callouts lijken wat verloren te gaan. Er wordt gevraagd om een circle pit, maar we krijgen een wall of death. Twee vragen voor crowdsurfers gaan verloren. We denken dat Dream State foutief inschat hoeveel volk er is. De DVG Club is verre van uitverkocht vanavond en lijkt ons iets minder dan halfvol te zitten. Gelukkig is er meer dan genoeg sfeer op de eerste rijen. ‘Still Dreaming’ wordt vanavond opgedragen aan de Belgische wafels, waar Powell naar eigen zeggen van blijft dromen na twee heerlijke exemplaren vandaag. Even smakelijk als hun set, ongetwijfeld.
De intro van de hoofdact maakt ons duidelijk dat we geen concert gaan ervaren, maar wel ‘controlled chaos’. We mogen ons klaarmaken voor ‘the SOLENCE (7) experience’. Ze hebben goed nagedacht over hun eigen opkomst en vliegen er ook meteen in met de titelsong van hun nieuwste album, ‘Angels Calling’. Onder leiding van zalige electro-deuntjes en stevige gitaar krijgen we iets meer dan een uur pompende beats. ‘Good F**king Music’ is een anthem voor iedereen die al z’n problemen even wil vergeten door te feesten op alleshelende metal.
‘Where Were You..?’ is een volgende zalig klinkende nieuwe song. De verlengde en verzwaarde outro is zeer geslaagd. De overgang richting ‘Blackout’ maakt het helemaal af. Het is heerlijk two-steppen, dansen en moshen op dit uptempo feestje. Frontman Markus Videsäter noemt z’n band ‘world class entertainers’, terwijl hij een eigen bandshirt draagt. Bescheidenheid hebben ze niet, al lijkt dat mede expres en deel van de act. Zo is Solence een beetje de electronicore-versie van The Hives (dat zijn ook Zweden, toeval of niet).
Na de zeer sterke start krijgen we met ‘4 Good Reasons’ en ‘Monsters In My Head’ meer lekkers. Het geluid zit goed en naast de drums en gitaren zien we Johan Swärd ook graag van jetje geven op z’n keytar. ‘Rain Down’ is heerlijk. De gitaarsolo en drumsolo die we wat later krijgen, hoeft voor ons niet. ‘All Of The Pain Must Go’ brengt ons enthousiasme weer omhoog. We vinden het jammer dat we vanavond ‘maar’ vier songs horen van hun meest recente langspeler. De fans smaken de songs duidelijk als zoete broodjes en het lijkt ons ook gewoon hun beste werk. Ram maar veel meer nieuws in de set, jongens. De mayonaise pakt. Smeren, die saus!
Er passeert een cover van Imagine Dragons waarbij we nogmaals denken: ‘Had dit maar een nieuw nummer geweest’, en zo zien we nog wat materiaal voorbijgaan dat anoniem blijft. ‘Blood Sweat Tears’ is bijvoorbeeld te uitgesponnen om in een liveset als deze te werken. ‘Animal In Me’ brengt de grootste moshpit van de avond. Afsluiten doen we met ‘Who You Gonna Call? (Solence)’ dat wat ons betreft veel meer cringe dan cool is. Toch heeft deze band swag genoeg om te overtuigen. Hopelijk betekent de beperkte opkomst vanavond niet dat ze België in de toekomst links laten liggen.
Sfeer in de Club
