Zo dorstig als vampiers zijn wanneer het op bloed aankomt, zo hongerig kijken wij uit naar de headlineshow van Creeper, vanavond in Dynamo te Eindhoven. Maar één avond bloed zuigen blijkt niet genoeg te zijn, dus trekken we na zonsondergang een dag nadien ook naar Trix te Antwerpen. De band bracht vorig jaar middels ‘Sanguivore II: Mistress Of Death’ immers één van de beste, zo niet het allerbeste album van 2025 uit. Het zestal volgde met het conceptalbum over een vampierrockband die in de jaren tachtig op tour wordt achtervolgd door een mysterieuze, moorddadige en angstaanjagende beul, genaamd ‘Mistress Of Death’, het album ‘Sanguivore’ uit 2023 op. En laat nu net die twee albums deze avonden centraal staan in het optreden van de band.
Tekst: Bart Nijssen & Robin Maes - Foto’s: Eline Dresselaerts & Istvan Bruggen
THE HOWLING - © Istvan Bruggen
Het eveneens Engelse THE HOWLING (7) mag het bloed voor Creeper alvast verder opwarmen en sneller doen stromen. Het viertal brengt een bijzonder aanstekelijke mix van My Chemical Romance en de hoofdact van de avond. Sommigen horen we de band bestempelen als een soort ‘Creeper light’, en dat is een term die de lading eigenlijk heel aardig dekt. Zowel het publiek als de band zelf, met een zanger die oogt als frontman Gerard Way van het eerdergenoemde My Chemical Romance, moeten even op gang komen, maar bij het heerlijk uptempo en catchy ‘Linger’ spitsen de oren spontaan.
THE HOWLING - © Eline Dresselaerts
Vocaal doet het ons denken aan Billy Talent of Fall Out Boy en het klinkt vooral gewoon goed. The Howling is eveneens niet vies van een verkleedpartijtje. De zanger kan perfect mee met de headliner, de drummer doet ons dan weer denken als een extra krankzinnige The Joker-lookalike. Als ze dan ook nog een soort Twilight-versie spelen van Abba’s ‘Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)’, die de band zo gegoten zit als het fluweelzachte bont op de rug van een vleermuis, dan zijn we daadwerkelijk verkocht.
CREEPER - © Eline Dresselaerts
De zaal is beide avonden niet uitverkocht, maar zij die er zijn, zijn er overduidelijk voor CREEPER (9). Zo ontwaren we in het publiek niet alleen als de band geschminkte gezichten, maar ook een aantal ‘crimson brides’, uiteraard gekleed naar de gelijknamige song van de band. Het past natuurlijk enorm bij de conceptuele, theatrale en op de jaren tachtig gebaseerde horrorrock en de donkere, verhalende nummers van de band. De vampiers van Creeper hebben er overduidelijk zin in, ruiken onmiskenbaar bloed en dat frontman Will Gould dankbaar is voor de toegewijde respons van het publiek op de band, is zonneklaar (Nee! Geen zon bij vampiers!).
CREEPER - © Istvan Bruggen
Maar het zestal speelt dan ook knaller na knaller, want dat is waar Creeper enorm goed in is: het schrijven van bijzonder catchy, theatreaal materiaal, dat eigenzinnig en enorm herkenbaar tegelijk klinkt, niet in de laatste plaats doordat de groep een geluid voortbrengt dat een mix vormt van gekende namen als Billy Idol, Meat Loaf, The Sisters Of Mercy, Misfits en Type O Negative. Frontman Gould komt bij aanvang opdraven met een ooglapje maar dat gaat al na enkele nummers af. Eronder zit een bebloed en verkleurd oog, al gokken wij dat het toch een lens en make-up bevat, eerder dan een gevecht backstage. Of zei er iemand dat zombies cooler zijn dan vampiers?
CREEPER - © Istvan Bruggen
Opvallend is verder de enorme variatie in de setlist van de band. Zo is het uitmuntende ‘Headstones’ onmiskenbaar circle pit-materiaal, is het door toetseniste Hannah Greenwood gezongen ‘Razor Wire’ zwoel, sexy en beangstigend tegelijk, vormt ‘Chapel Gates’ een prettige uptempo punkrocktrack, waarop Gould overigens geholpen wordt door de frontman van The Howling, terwijl ‘The Ballad Of Spook & Mercy’ juist weer een rustmoment biedt in de set. En dat terwijl het overheerlijke ‘Parasite’ (Suck! Suck! Suck!), ‘Lovers Led Astray’ en ‘The Black House’ meezingers van jewelste zijn.
CREEPER - © Eline Dresselaerts
De band staat vervolgens andermaal op uit de dood voor een toegift en sluit dan af met het Meat Loaf-achtige, bijna tien minuten durende epos ‘Further Than Forever’ en de voltreffer ‘Cry To Heaven’, waarna het publiek alleen maar meer wil. We gunnen het dit zestal van harte dat de grote menigte hen massaal ontdekt en omarmt. Soms kan een muzikale doorbraak toch arbitrair zijn, want wij zien Creeper even goed met veel showgehalte een main stage van een rockfestival platspelen.
CREEPER - © Eline Dresselaerts
Een bloedtransfusie zit er niet meer in na een avondje Creeper. Leeggezogen door al dat moois trekken we lijkbleek maar enorm voldaan de nacht in.
