Het belooft vandaag een heel bijzondere avond te worden, in 013 te Tilburg, en het is dan ook niet voor niets dat de zaal is uitverkocht. Sublime uit Long Beach, Californië, doet namelijk Nederland aan, met een op papier op voorhand al legendarische line-up. De band stond halverwege de jaren negentig aan de vooravond van dé grote doorbraak toen in mei 1996, een week na diens huwelijk met zijn vrouw Troy, frontman en gitarist Bradley Nowell overleed aan de gevolgen van een overdosis. Het betekende het voorlopige einde van de reggae-meets-punkrockband, die het vanaf 2009 nog een tijd met Rome Ramirez op zang probeerde onder de noemer ‘Sublime With Rome’. Maar in de tussentijd is Bradleys enige zoon Jakob, die op het moment van het overlijden van zijn vader nog geen jaar oud was, volwassen geworden en in de voetsporen van zijn ouweheer getreden, waardoor we nu voor het eerst de kans hebben om het originele Sublime te zien, met Bradleys zoon Jakob op zang. Dichter bij het origineel ga je anno 2026 natuurlijk niet meer komen!
Tekst: Bart Nijssen - Foto’s: Ninthe Nijssen
De supportact van vanavond is de Haagse band SPLENDID (7). Een gezelschap onder leiding van frontman Patrick Schmitz, dat met zijn tienen op het podium staat vandaag en in voornamelijk Hawaii-overhempjes enorm aanstekelijke feelgood reggae speelt. De band bestaat inmiddels al een jaar of vijfentwintig en die ervaring is terug te horen in het geluid van de groep. Dit zijn overduidelijk gelouterde muzikanten, die niet alleen live overtuigen, maar ook nog eens weten hoe ze een goede en catchy reggae-track moeten pennen. Kortom; ook het songmateriaal is dik in orde, waardoor één plus één wel degelijk drie wordt vanavond. Een mooie bonus voor een avond waar menigeen reikhalzend naar heeft uitgekeken.
Grenzen vervagen en regels gelden voor even niet meer bij SUBLIME (8). Hoewel het rookverbod in concertzalen al een kleine twee decennia geldt, trekt een lucht van cannabis door poptempel 013, wanneer de band het podium betreedt. Helemaal wanneer ‘Smoke Two Joints’ wordt ingezet, maar de band zelf – en zeker bassist Eric Wilson – is er ook niet vies van. De zaal is verder gevuld met liefde en eenheid en dat is precies waar het zonnige Sublime voor staat, dat op sublieme wijze de grenzen tussen reggae, punkrock en een beetje hiphop heeft doen vervagen. Eerder al is opgevallen hoe gemêleerd het publiek vandaag is: de jongste enthousiasteling met een Sublime shirt zal niet ouder geweest zijn dan een jaar of twaalf, terwijl de oudste de vijftig al gepasseerd is. Punkrockers, reggaeliefhebbers, kakkers en zelfs goths zijn in het publiek terug te vinden en wat ze delen met elkaar is precies datgene waar de grootste hit (‘What I Got’) van de band over ging: ‘Love’, want ‘Love Is What I Got’.
Tijdens deze tour speelt Sublime slechts drie shows, waarvan één in Nederland en twee in het Verenigd Koninkrijk, en dus zien we in het publiek ook veel Duitsers en zelfs enkele Engelsen. Allemaal die hards, want vanaf de eerste noten van de band, opener ‘Garden Grove’, is het publiek ‘lit’, zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen. Er gaat een enorme energie uit van de zaal die tot op het podium gevoeld wordt. De jongste van de band, de nu dus 30-jarige frontman Jakob Nowell, geniet met volle teugen en staat met een enorme grijns op de planken. Meermaals spreekt hij zijn verbazing uit over het enorme enthousiasme van het publiek. Voor hem is het dan ook de eerste keer dat hij in Europa met Sublime op de planken staat. Voor het gros van de overige leden niet. Sowieso niet voor bassist Eric Wilson en drummer Bud Gaugh, die samen met zanger en gitarist Bradley Nowell (de vader van Jakob) eind jaren tachtig Sublime oprichtten. Het tweetal dat nu dus samen met Jakob de kern van de band vormt en van wie binnenkort zelfs een nieuw album verschijnt – het eerste in dertig jaar tijd – is vanavond aangevuld met twee extra gitaristen en een oude bekende achter de draaitafels: DJ Product, voorheen van (Hed)p.e., is daar de gevierde man.
Op het podium staan verder twee enorme, enkele meters hoge opblaashonden, waaronder natuurlijk Lou Dog, de trouwe viervoeter van Bradley destijds en tevens mascotte van Sublime. De Dalmatiër wordt in veel tracks bezongen en werd na de dood van Bradley door de manager van de band opgevangen tot aan zijn overlijden in 2001. Vanuit het publiek komt daar nog een veel kleinere opblaasversie van Lou Dog bij, die tijdelijk ook een plekje krijgt op het podium, pal naast Jakob. De band werkt zich ondertussen door klassiekers als ‘The Ballad Of Johnny Butt’ (een cover, overigens), ‘Wrong Way’, ‘40oz. To Freedom’ en ‘April 29, 1992 (Miami)’, waarbij laatstgenoemde door Jakob wordt aangepast naar ‘Tilburg’. Ook ‘Doin’ Time’, dat door Lana Del Rey op succesvolle wijze werd gecoverd, maakt onderdeel uit van de setlist. Bij ‘What I Got’ neemt het publiek het op fantastische wijze over, zoals eigenlijk wel vaker gebeurt tijdens het optreden; jong en oud zingt, klapt en mosht uit volle borst mee.
Richting het einde komen ook nieuwe tracks als het sterke ‘Ensenada’ en ‘Until The Sun Explodes’ voorbij, van het binnenkort te verschijnen, gelijknamige album, terwijl we op de achtergrond beelden zien van zowel Jakob als Bradley, uit de clip van het nummer. De band sluit af met de kraker ‘Santeria’, maar het publiek heeft er dan, 20 nummers ver in de set, nog steeds geen genoeg van. De energie van het begin blijft minutenlang na het optreden aanhouden. Nummers als ‘Date Rape’ en ‘Caress Me Down’ worden misschien gemist, maar laten we daar vooral niet over klagen: het publiek is verwend vandaag en datzelfde geldt voor de band, die zich geen beter publiek had kunnen wensen.
Jakob zal in de tourbus op weg naar Engeland flabbergasted terugdenken aan deze show; ‘wat is me nu weer overkomen?’ Maar uiteraard is dat in positieve zin. Dat muziek verbindt, weten we al jaren. Maar Sublime verbindt niet alleen reggae, punkrock en hiphop, maar ook generaties en subculturen. Voor even leeft het publiek vanavond namelijk in een perfecte wereld. Zonder regels, zonder grenzen, zonder haat, zonder oorlog. Kon het maar altijd zo zijn.
