Wat oorspronkelijk een passage in Trix moest worden, groeide door de grote ticketvraag uit tot een concertavond in de Lotto Arena. Tijdens de Europese Tsunami Sea Tour deelden Dying Wish, Jinjer en headliner Spiritbox het podium. Drie bands met frontvrouwen die elk op hun eigen manier de grenzen van de moderne metal aftasten. Het resultaat? Een avond die vooral dankzij Spiritbox uitgroeide tot een audiovisuele belevenis, al bleven er ook enkele muzikale kanttekeningen.
Tekst: Bo Vander Haegen – Foto’s: Rudy De Doncker
De Amerikaanse metalcoreformatie DYING WISH (7) mocht de avond op gang trekken en deed dat met de nodige agressie. Zangeres Emma Boster liet weinig twijfel bestaan over haar intenties: rauwe screams, een stevige podiumprésence en voldoende energie om het publiek vroeg op de avond in beweging te krijgen. Bij onder meer Watch My Promise Die kwam de eerste moshpit op gang. De Lotto Arena was nog niet volledig opgewarmd, maar Dying Wish legde alvast een stevige fundering voor wat zou volgen.
Met JINJER (8) kreeg het publiek vervolgens een band voorgeschoteld die technische beheersing en brute agressie moeiteloos met elkaar verweeft. De Oekraïense formatie rond Tatiana Shmayluk (die eruitzag als een pornoversie van Jeanne d’Arc) bewees opnieuw waarom ze een vaste waarde is binnen de progressieve groovy metal. Haar veelzijdige stem schakelt zonder veel moeite tussen melodieuze passages en vernietigende grunts, terwijl de instrumentale sectie complexe ritmes en loodzware riffs strak op elkaar laat aansluiten. Hoewel de band een puik concert speelde, waren de reacties, op een paar momenten na, eerder lauw. Het was duidelijk dat de bezoekers voor de headliner waren gekomen.
Bij SPIRITBOX (8) veranderde de sfeer immers merkbaar. De Canadese band had een eigen wereld meegebracht naar Antwerpen. De productie was meer dan een reeks licht- en projecteereffecten: muziek, beeld en kleur vormden samen een verhaal rond het recentste album ‘Tsunami Sea’.
De combinatie van witte doeken, projecties en paars-blauwe tinten riep een bevreemdend beeld op van vervallen huizen, overwoekerd door klimop, terwijl boven de zee een onweer samenpakte. Moderne digitale visuals contrasteerden met een haast klassieke, ruïneachtige beeldtaal. Ook muzikaal werd de spanning geleidelijk opgebouwd, van zachte, melodieuze passages naar steeds zwaardere uitbarstingen.
Courtney LaPlante bleef het onbetwiste middelpunt. Haar cleane zang en diepe grunts vormden opnieuw een van de grote troeven van Spiritbox. Toch liet de geluidsmix steken vallen: bas en drums stonden te nadrukkelijk op de voorgrond, waardoor andere instrumenten geregeld aan kracht verloren. Bij onder meer ‘Soft Spine’ miste de uitvoering bovendien wat van de agressie en impact van de studioversie. De korte pauzes tussen nummers haalden soms ook de vaart uit het optreden.
Op de vloer leefde het concert intussen steeds meer. Moshpits, circlepits en een spontane wall of death ontstonden zonder dat de band het publiek daartoe moest aansporen. Naarmate de show vorderde, verschoof het kleurenpalet van blauw en paars naar rood en roze, met steeds intensere effecten. De productie werkte toe naar een opvallend hoopvol slotbeeld: de storm trok weg, het licht keerde terug en zingende vogels suggereerden een nieuwe dageraad.
De setlist stond nadrukkelijk in het teken van ‘Tsunami Sea’. Spiritbox bracht de inspiratie achter het album overtuigend tot leven, maar liet daardoor weinig ruimte voor ouder werk. De band koos duidelijk voor een samenhangende albumshow in plaats van een greatest-hits-set. Tijdens publieksfavoriet ‘Holy Roller’ kreeg de finale nog extra vuur toen Emma Boster van Dying Wish kwam meezingen.
