Vind jij het ook zo vervelend als je na een concert emotioneel niet volledig gebroken en helemaal gekraakt bent? Met de deuntjes en songteksten van The Amity Affliction moet je je daar vanavond alvast geen zorgen om maken. Samen met een knalpakket aan hevige core zorgen ze er vanavond voor dat de emoties intens oplaaien in de Zappa.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Eline Dresselaerts
Zes uur ’s avonds op een weekdag is vroeg, maar wie tijdig in de Zappa raakt, wordt getrakteerd op het enorm geslaagde startschot van ORTHODOX (8). Het geluid zit meteen perfect bij deze band uit de VS. Dat zorgt voor een ideale vertaling van hun agressieve en soms iets technischere hardcore. ‘Sacred Place’ is een kopstoot qua opener en vervolgens is ‘Blend In With The Weak’ een even geslaagde loeier. Het tempo zakt doorheen hun set niet en ze benutten het halfuur dat ze hebben optimaal. Knallen, schoppen en de aanwezigen overtuigen om mee te doen: het lukt met verve. De muziek staat als een huis. ‘We came to ruin your night’, zegt frontman Adam Easterling en dat is helaas niet gelukt. Ze hebben hem heel geslaagd geopend.
’t Is een hele taak om deze groep op te volgen. De poging wordt ondernomen door VARIALS (6). Hun metallic hardcore focust enorm hard op breakdowns die laag getuned zijn. De ene na de andere vliegt ons in sneltempo om de oren. Het is regelmatig lekker, maar een halfuur is meer dan genoeg want dit wordt vlug eentonig. De groep legt ook iets minder energie voor de dag dan hun voorgangers. Er zijn voldoende momenten waarop de armpjes in de moshpit aan het wapperen gaan, maar de repetitiviteit gaat toch vervelen. Afsluiter ‘I’ll Find The Dark’ is een sterke song maar wanneer deze begint hebben we er ook bijna genoeg van. De supportbands tonen collegialiteit door onderling altijd een stukje te komen meezingen op elkanders songs.
Je zou bijna gaan denken dat er geen clean vocals aan te pas komen vanavond, maar we schakelen de sfeer om voor SILENT PLANET (7). Hun metalcore bevat veel elektronica en meer integere momenten. Zo slaan die explosies van geweld – die er wel degelijk zijn – extra hard in. ‘Antimatter’ is een absolute schijf die de werelden van dans en headbang mooi laat samensmelten. Zanger Garrett Russell lijkt zelf bijna te smelten als je ziet hoe snel die zich in het zweet werkt. We zien het heel graag, we ruiken het gelukkig minder.
De spacey visuals van Silent Planet passen mooi bij de tonen van het knappe ‘Mindframe’ en de rest van hun set. De speech waarbij de frontman praat over hoe hij naar het geweld in Palestina kijkt op z’n gsm en dan zijn eigen reflectie ziet wanneer het scherm zwart valt, is een beetje bevreemdend persoonlijk. Ook de gitaristen zingen knap mee. Het adrenalinepeil schommelt mooi doorheen de set. Silent Planet heeft een zeer aangename formule die live goed overkomt.
Ingestudeerd nummertje
Wanneer de lichten dimmen en zachte, tedere pianotonen aanzwellen, zijn we klaar om alle emoties de vrije loop te laten. Wie de groep kent, weet dat hun teksten geen spaander van je heen laten. En dan opent THE AMITY AFFLICTION (8) nog eens met ‘Pittsburgh’, dé soundtrack van ontroerend zwaar materiaal. Heel de zaal zingt meteen elk woord mee en lijkt te verzuipen in de schreeuwende tristesse van Joel Birch. ‘Drag The Lake’ is als tweede song eveneens helemaal gekend, geliefd en geslaagd.
The Amity Affliction heeft knappe visuals bij voor elk nummer tijdens een zeer onderhoudende set. Joel Birch is goed bij stem, maar lijkt verder een ingestudeerd nummertje af te leveren.
Gelukkig mogen we ook genieten van de nog imposantere clean vocals van zanger/basgitarist Jonathan Reeves. Die z’n stem mag je toch imposant noemen. ‘Like Love’ brengt opnieuw dramatiek voor de enthousiaste menigte.
Het nieuwe album ‘House Of Cards’ is niet meteen de sterkste collectie songs van deze groep wat ons betreft. Toch slaan ‘Bleed’ en wat later ‘Afterlife’ zeer goed aan in de zaal.
De fans mogen van Joel kiezen tussen ‘Open Letter’ of ‘Chasing Ghosts’, maar Joel gaat zó snel met z’n uitleg en beslissing dat niemand echt beseft dat er een keuze was. Het lijkt bijna een illusie van vrije wil geweest te zijn. Had de band ‘Chasing Ghosts’ dan toch niet genoeg ingeoefend?
Trouwste fans op post
Het trage ‘All Fucked Up’ laat alle gsm-lichtjes in de lucht gaan, maar valt toch wat flets. Het is even rusten vooraleer ‘Death’s Hand’ weer alle kracht terugbrengt. Deze Australische groep heeft een mooi repertoire aan knallers en hun trouwste fans zijn duidelijk ook in Antwerpen op post. Ze zingen alles mee, eveneens bij afsluiter ‘Soak Me In Bleach’. Het zijn de laatste profetische, negatief getinte woorden van de avond. Vergeet niet om elkander al eens een dikke knuffel te geven. Hoe graag je The Amity Affliction ook ziet, zie jezelf nog wat liever.
