Nu ‘Engines Of Demolition’ eindelijk op de wereld is losgelaten en we het ding ettelijke keren goed hebben kunnen beluisteren, kunnen we besluiten dat het een rasecht en ouderwets Black Label Society-album is geworden. ‘Jij noemt het een lekker ouderwetse BLS-plaat, maar dat zie ik persoonlijk anders. Voor mij is het gewoon ‘de volgende’ BLS-plaat. Daarmee bedoel ik uiteraard niet dat ik platen maken als een of ander bandwerk beschouw, maar gewoon dat dit nu eenmaal hetgeen is wat ik doe. Ik schrijf muziek met mijn hart, niet met mijn hoofd en de song zal altijd op de eerste plaats komen. En zeg nu zelf, als een je een goed nummer hoort, maakt het dan uit of het origineel of vernieuwend is? Nee, toch? Voor mij is ‘Engines Of Demolition’ dus gewoon de volgende plaat in de rij, aangezien mijn manier van werken niet veranderd is. Er zullen altijd heavy songs zijn en er zullen altijd ook enkele ballads zijn. Aantallen wil ik daar echter niet op plakken.’
‘Of een nummer heavy of mellow wordt, heeft alles te maken met de stemming waarin me tijdens het schrijven bevind. Ik kan net zo hard genieten van Sabbaths ‘Into The Void’ als van ‘Wild Horses’ van The Rolling Stones. Een voorkeur heb ik niet en wil ik ook niet hebben. Als ik een song schrijf die me persoonlijk raakt, dan komt die op de plaat, zo simpel is het. En songs staan of vallen natuurlijk met goede riffs. Mount Riffmore, weet je wel? Mount Riffmore is de naam die ik gegeven heb aan de drie beste riffs ooit: ‘Whole Lotta Love’ van Jimmy Page, ‘Smoke On The Water’ van Ritchie Blackmore en ‘Into The Void’ van Tony Iommi. Als ik begin te jammen en er komt een riff voorbij die me hetzelfde gevoel geeft als deze drie ultieme klassiekers, dan ben ik vertrokken. Al de rest komt vanzelf. Wat ik zeg tegen mensen die vinden dat ik keer op keer dezelfde plaat maak? Helemaal niks, man! Dat is immers hun goed recht. Vind je de plaat goed, dan is dat super. Is het niet je ding? Eveneens prima! Al mijn helden zoals AC/DC, Black Sabbath, Bad Company en The Allman Brothers hebben altijd gewoon platen gemaakt zonder al te veel stil te staan bij dingen als vernieuwing of originaliteit. Nee, ze schreven gewoon nummers en als fan wilde je gewoon van tijd tot tijd die nieuwe nummers horen. Je wilde niet dat de band zichzelf keer op keer opnieuw uitvond, je wilde gewoon nieuw materiaal. Prachtige filosofie, toch?’
Hoewel de plaat over de gehele lijn sterk te noemen is, springen er voor ons toch enkele songs uit. Bij de zwaardere exemplaren zijn we erg te spreken over ‘Gatherer Of Souls’, ‘Above & Below’ en ‘Lord Humungus’, in de zachtere categorie springen ‘Back To Me’ en het afsluitende ‘Ozzy’s Song’ er bovenuit. Zakk zelf heeft echter geen uitgesproken favorieten. ‘Zoals ik zei, komt een nummer pas op de plaat als het mij persoonlijk raakt, dus in dat opzicht ben ik over alle dertien nummers even tevreden. Kijk, je kan eeuwig aan een plaat blijven schrijven en sleutelen, maar op een gegeven moment moet je knopen doorhakken en de boel afronden. Als dat moment komt, heb je de beste plaat gemaakt die je op dat moment kunt maken. Je zet immers geen tien songs op een album waarvan je er maar vijf goed vindt, dat zou immers belachelijk zijn. Platen zijn dus momentopnames die het toppunt van je kunnen op dat moment vastleggen. Maar kom, als ik er dan toch eentje moet uitkiezen omdat het een speciale betekenis heeft, dan ga ik toch voor ‘Ozzy’s Song’. De muziek ervoor had ik al langer liggen, maar de zang en de tekst zijn pas na Ozzy’s dood geschreven en opgenomen.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
