‘We wilden dit album een stevige mix geven van harde, krachtige stukken én uitgesproken melodieuze passages. Op het vorige album zaten al veel melodieën, maar deze keer wilden we alles net wat bruter laten klinken, niet per se extremer maar wel zwaarder, voller en energieker. Die melodieuze aanpak hoor je niet alleen in de solo’s of de leads, maar zelfs in de riffs. Sommige riffs dragen op zichzelf al een volledige melodie.’ Natuurlijk moet Helena ooit voor de eerste keer een gitaar vastgenomen hebben en dat was toen ze veertien jaar was. ‘Ik ben ooit begonnen met klassieke en melodieuze muziek, dat was mijn vertrekpunt. Later ontdekte ik extremere bands zoals Arch Enemy, Nevermore en Machine Head. Die groepen hebben een brutale sound, growls en zware gitaren, maar combineren dat met sterke melodieën. Via hen ben ik eigenlijk de extreme metal ingerold. Bands zoals Slayer en de echte thrashklassiekers waardeer ik enorm, maar die kwamen voor mij pas later. Ik zocht eerst naar melodie in het extreme spectrum, en dankzij die bands die ik net noemde heb ik die overstap naar de hardere metal gemaakt.’
Prika komt er bij en dus vallen we maar met de deur in huis en vragen haar wat haar zo boos gemaakt heeft, want ‘Slave Machine’ blies ons letterlijk omver. ‘Alles wat er vandaag in de wereld gebeurt, stapelt zich op. Het lijkt alsof alles gekker en chaotischer wordt, en intussen raken we steeds meer vast in een systeem dat ons langzaam tot slaaf maakt. We draaien er allemaal in mee, vaak zonder er nog bij stil te staan. En precies dát is waar dit album over gaat. We móéten het daarover hebben, want die constante druk, prikkels en invloeden maken de mensheid steeds zieker, geestelijk én maatschappelijk. Ik krijg wel eens de vraag of de titel naar een bepaalde vorm van onderdrukking verwijst, maar dat is eigenlijk niet zo. Het gaat niet om onderdrukking in de klassieke zin van het woord. ‘Slave Machine’ draait vooral rond onze verslaving aan smartphones, internet en sociale media. We worden voortdurend overspoeld met reclame, grote bedrijven verdienen er gigantisch veel geld aan, en wij blijven maar scrollen. Ik ben helemaal niet tegen technologie, maar er moet een grens zijn. Veel van die constante prikkels maken ons mentaal juist zwakker in plaats van sterker. Op een bepaald moment moeten we durven stilstaan en nadenken over waar we mee bezig zijn.’
Als we vragen naar wat de grootste evolutie is vergeleken met voorganger ‘Jailbreak’, neemt Prika het woord. ‘We zijn als band enorm gegroeid en dat voel je in alles. Niet alleen individueel, maar ook als hechte groep. Het vele touren heeft ons sterker gemaakt: je leert van andere bands, je steekt nieuwe ideeën op, je raakt geïnspireerd en misschien het belangrijkste, je wordt simpelweg beter door veel te spelen. Dat hoor je terug in de nieuwe nummers. Een ander groot verschil is het vertrouwen binnen de line-up. Tijdens ‘Jailbreak’ was alles nieuw: een nieuw team, een nieuw werkproces, en niemand wist hoe de fans zouden reageren. Die onzekerheid is nu volledig verdwenen. We wisten dat deze formatie klopte en dat hoor je.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
