We gaan er geen doekjes om winden: we zijn fan van C.O.C.. Zowel in de studio als live stelt deze band zelden of nooit teleur. Dan kom je natuurlijk op het punt dat het moeilijk wordt om verrast te worden. Daar hebben de heren achter dit alles echter anders over beslist toen ze de fundamenten legden voor hun elfde album. Het sleutelwoord is ‘plezier’. Dat spat er in overvloed vanaf en de gitarist neemt dat compliment met heel veel graagte aan. ‘Weet je, het maakt alles zoveel makkelijker als je je gewoon kan amuseren terwijl je aan muziek werkt. Er is bij muzikanten onderling vaak drama door opspelende ego’s en ga zo maar door. Daar heb je toch geen zin in. Gewoon lekker gaan, zo bekom je het beste resultaat. Mensen interpreteren het ook verschillend. Een goede vriend van mij liet me weten dat het hem doet denken aan ‘Paul’s Boutique’ (het tweede album van Beastie Boys - SM). Hoe zot is dat. Riker doopte het dan weer ‘Dark Side Of The Doom’. Alweer iets dat je niet kan tegenspreken en aantoont hoeveel lol we hadden. Gewoon geen grenzen.’
De overvloed aan ideeën heeft ervoor gezorgd dat ‘Good God/Baad Man’ een dubbelalbum geworden is. Een idee waar platenfirma’s twintig jaar geleden nooit in meegingen. Nu blijkt dat geen issue te zijn. ‘Op zich hadden we er wel mee weggekomen, denk ik. Onlangs zette ik eerst het ‘Baad Man’-gedeelte op en dat staat op zich, net als ‘Good God’. Alleen wist het label het vanaf dag één dat we het zo zouden doen. Nog voor de opnames startten, hadden we de volgorde al vastgelegd en daar zijn we niet meer van afgeweken. Het was strak uitgewerkt in ons hoofd.’
Het album zelf biedt ook meer dan enkel die southern metalsound. Er zit groove, jazz en funk in. De heren laten het klinken alsof dat een eitje was, maar dat blijkt niet helemaal zo te zijn. ‘Het was een uitdaging hoor’, vult Keenan aan. ‘Een goed idee is één, dat dan prima uitwerken vaak iets anders. Ik kan je dat het beste uitleggen door te zeggen dat ik momenteel het album enkel op mijn telefoon heb staan, maar dan als één track, dus geen onderverdelingen, waardoor ik niet van song naar song kan skippen. Dus kan ik alleen maar luisteren van begin tot einde. Tijdens onze recente tournee met Judas Priest heb ik het aan velen laten horen en telkens in één ruk achter in de tourbus. En tot nu luister ik nog steeds naar het geheel op die manier, gewoon omdat het klopt. Je komt perfect in de flow die wij voor ogen hadden en dan is het op zijn best. Het is het resultaat van allemaal vaklui die hun krachten hebben gebundeld.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
