We kunnen ons goed voorstellen dat het schrijfproces voor een Immolation-album een zeer gefocuste en intense periode is. Als je naar ‘Descent’ luistert, klinkt het in elk geval niet alsof Rob tegen een creatieve blokkade aanliep, want het album klinkt zeer geïnspireerd.
Rob: ‘Dat is echt mooi om te horen, dat betekent veel voor me. Het is altijd lastig om telkens weer vanaf nul te beginnen, zeker omdat we inmiddels al zo veel albums en nummers hebben. Maar zodra je riffs en verschillende partijen begint te schrijven, dingen samenvoegt en het album langzaam vorm begint te krijgen, valt alles meestal op zijn plek. De afgelopen paar jaar heb ik al geprobeerd wat nummers bij elkaar te krijgen, maar ik ben pas begin 2025 echt op gang gekomen. Tegen maart 2025 had ik de eerste nummers af en vanaf dat moment ging het proces traag maar gestaag verder. Een album schrijven blijft altijd vreemd, omdat je pas echt weet hoe het zal klinken wanneer alles volledig af is. We zijn ongelooflijk blij met het resultaat. Alles is er heel goed uitgekomen en de flow van het album is beter dan op de vorige paar platen. Ik denk dat we met ‘Descent’ echt een stap naar een hoger niveau hebben gezet.’
Ross: ‘Dit is misschien ook het eerste album waarbij we, toen we klaar waren en de definitieve mix hoorden, allemaal tevreden waren. Dat gebeurt eerder zelden. Er is altijd wel iets waarvan je achteraf denkt dat je het nog had willen aanpassen. De consensus tussen ons vieren was dat we de nummers en de sfeer van het album echt geweldig vinden. ‘Descent’ is ook – zoals Rob al zei – sonisch gewoon perfect. Een groot deel daarvan komt doordat we dit keer een stap terug hebben gezet en Zack Ohren zijn werk hebben laten doen. Bij ‘Acts Of God’ hebben we bijna een maand zitten bijsturen en finetunen. Dat werd bijna een eindeloze cyclus van streven naar perfectie, wat je uiteindelijk toch nooit volledig bereikt. Deze keer hebben we Zack gewoon zijn gang laten gaan en dat heeft ons duidelijk veel beter gediend.’
Je hebt al meerdere keren emoties als hopeloosheid, verdriet en wanhoop genoemd.
Rob: ‘Ik denk dat er veel frustratie is. Je raakt gefrustreerd omdat het soms bijna niet te geloven is wat er gebeurt. Op veel vlakken lijkt het alsof de mensheid achteruitgaat in plaats van vooruit. Soms is het bijna onbegrijpelijk. Ik heb het gevoel dat er tegenwoordig bij bijna iedereen ter wereld een onderliggend gevoel van onheil heerst, omdat er zoveel absurde dingen gebeuren. Er is altijd wel iets aan de hand. Het lijkt alsof we op dit specifieke moment voor een keuze staan. De mensheid gaat richting een heel slechte ontwikkeling en ik hoop gewoon dat we daar nog uit geraken. Dat is ook waar ‘Descent’ over gaat… we stevenen op iets verschrikkelijks af en we weten niet of we het zullen halen.’
Ross: ‘We hebben altijd geschreven over de tekortkomingen van de mensheid en over hoe we gedoemd lijken om steeds opnieuw dezelfde fouten te maken. De geschiedenis is zo cyclisch. Je ziet telkens dezelfde dingen opnieuw gebeuren en we lijken nooit echt van onze fouten te leren. Dat is helaas een van de grootste zwaktes van de mensheid… de drang naar macht, hebzucht en al die onzin die uiteindelijk helemaal niets betekent.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
