Monteith heeft het maar druk. Met TesseracT tourt hij de wereld rond – deze zomer staan ze bijvoorbeeld weer op Graspop, Hellfest, Rock Am Ring en Rock Im Park – en hij houdt er daarnaast zijn eigen promotiebureau in de muziekbusiness op na: Hold Tight. En dan is er ook nog Cage Fight, dat vanuit zijn slaapkamer startte maar inmiddels serieuze vormen aan begint te nemen. Schipperen is het af en toe wel, tussen die twee bands waar hij onderdeel van uitmaakt, en dat dwingt hem soms tot creatieve oplossingen. ‘De band is zo druk, dat er zelfs wat shows zonder mij plaatsvinden. Dan valt Dave (Runham – BN) voor me in. Zelfs als ik niet beschikbaar ben, kan de groep dus gewoon doorgaan. Het is dus echt een legitiem project dat op zichzelf staat’, zo licht Monteith toe. Cage Fight is dus niet zomaar een zijproject, een bezigheid om de tijd tussen tours met TesseracT in te verdoen, maar een volwaardige entiteit. En als er iets is dat het levende bewijs daarvoor vormt, dan is het wel die nagelnieuwe, tweede langspeler, genaamd ‘Exuvia’.
De band klinkt op de nieuwe plaat nog meer als zichzelf. De restricties die het hardcoregenre nog wel eens met zich meebrengt, liet het viertal los. Ze lieten de teugels vieren, waardoor het album een heerlijke crossover van hardcore, death metal, thrash metal en zelfs een vleugje doom is geworden. Monteith: ‘Omdat we elkaar nu veel beter kennen, konden we op muzikaal vlak veel meer experimenteren en werden we minder beperkt. We konden meer invloeden en ideeën uit andere genres in ons geluid mengen. Er is niet echt een vast omkaderd geluid. Dit album is meer nog dan de vorige plaat een verkenning van gitaargeluiden en speelstijlen waar ik van hou, maar die zich niet in de progwereld bevinden. Toen ik jong was, groeide ik bijvoorbeeld op met Metallica, Pantera, Megadeth en Slayer, en later ook wat meer death metal en hardcore. Op het eerste album hadden we vooral een hardcore-benadering en dat beperkte ons wel, terwijl we nu wat meer death metal of nu-metal in ons geluid mengden. Allemaal dingen die we leuk vinden en waar we iets van maakten dat als ons klinkt.’
‘Exuvia’ staat voor de afgeworpen, lege huid van een geleedpotige. Het deel dat achterblijft na het vervellen. Ook Cage Fight moest dus zijn oude hardcorehuid afwerpen om als herboren tevoorschijn te komen. Monteith: ‘We hebben onszelf met het eerste album in een hokje geplaatst; dat van hardcore. Het spel van Jon (Reid – BN), onze vorige bassist, was ook best wel hardcore-georiënteerd. Ik denk niet dat hij onze huidige ontwikkeling tof zou vinden. Will (Chain – BN), onze nieuwe bassist, kwam met allerlei nieuwe ideeën. Daarom zou ik het een wedergeboorte noemen. We wilden net als de vorige keer ook nu weer een zo leuk mogelijk album maken, zodat we vervolgstappen konden zetten met deze band. Het grootste verschil met het verleden is daarbij denk ik het feit dat we nu een visie hebben met de band. Destijds hadden we lol en deden we eigenlijk maar wat. Maar wel met een core-insteek. We weten nu beter wie we zijn en wat we willen zijn’, zo besluit hij.
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
