Om deftig van start te gaan moeten we eigenlijk al een kleine kanttekening bij onze eigen inleiding plaatsen. Het voornoemde ‘Bloodmoon: I’ wordt namelijk niet door iedereen als het tiende Converge-album gezien, maar wel eerder als een op zichzelf staand project. De plaat, die in samenwerking met Chelsea Wolfe, diens vaste rechterhand Ben Chisholm en Cave In-gitarist (en voormalig Converge-lid) Stephen Brodsky werd gemaakt, wijkt muzikaal inderdaad aardig af van hetgeen we normaal van de band voorgeschoteld krijgen, al is de geest en de basissound toch nooit ver weg. Het blijft dus eigenlijk gewoon een kwestie van interpretatie en we vroegen ons eigenlijk toch wel af hoe Jacob dit zelf allemaal ziet. ‘Goh, is dit nu de tiende of de elfde plaat? Met dat soort vragen hou ik me eigenlijk nooit echt bezig, aangezien alle platen voor mij deel uitmaken van één groot creatief proces. In dat opzicht was ‘Bloodmoon: I’ voor mij dus een erg logische stap, maar ik kan begrijpen dat sommige mensen het inderdaad eerder als een project zien. Volgens die redenering zit er dan natuurlijk ineens bijna negen jaar tussen ‘Love Is Not Enough’ en ‘The Dusk In Us’ en lijkt het bijna alsof we een hele tijd ‘weg’ zijn geweest. Niets is echter minder waar, want we zijn enorm druk bezig geweest.’
Van meet af aan is Converge een band geweest die synoniem stond voor innovatie en grenzen verleggen. Dat is natuurlijk slechts voor enkelen weggelegd en het creëert op zich ook wel een zekere luxepositie, maar het kan toch enigszins gevaarlijk worden als een band zich hier al te zeer van bewust wordt en innovatie een doel op zichzelf wordt. Is het na vijfendertig jaar en een hele resem albums nog steeds belangrijk om te innoveren of is het eerder belangrijk dat men trouw aan zichzelf en de eigen sound blijft? ‘Op zich proberen we elke invloed die van buiten komt, of het nu de fans, critici of wie dan ook ook zijn, zoveel mogelijk te mijden. Want, zoals je zelf al aangaf, kan dat wel degelijk invloed hebben op de kunst die je wil creëren. Je ziet immers vaak genoeg dat bands misschien niet letterlijk in functie van hun publiek gaan schrijven, maar toch op de een of andere manier er door beïnvloed worden. Met Converge proberen we altijd onze persoonlijke visie centraal te stellen en zo puur mogelijk uit te drukken. Dat is niet altijd eenvoudig, want je bent nu eenmaal als persoon ontvankelijk voor meningen of gedachten van iemand anders. Je hebt natuurlijk muzikanten die bij hoog en bij laag beweren dat alles wat anderen denken hen compleet koud laat, maar of dat helemaal oprecht is, weet ik niet. Het enige dat je in mijn ogen kan doen, is commentaren, meningen en kritieken zoveel mogelijk proberen te mijden. Je moet als het ware zoveel mogelijk in een soort vacuüm vertoeven als je creatief wilt zijn en je niet druk maken om wat anderen over je denken of hoe men je in een bepaald hokje wilt duwen. De enige mensen die weten hoe Converge moet klinken zijn wij zelf.’
‘Love Is Not Enough’ is een behoorlijk intens werkstuk geworden dat er bij momenten fel inhakt. Toch is het ook met voorsprong één van de meer toegankelijkere albums van de band geworden dat een stuk ‘makkelijker’ te beluisteren valt dan pakweg ‘You Fail Me’ of het baanbrekende ‘Jane Doe’, platen die een stuk grilliger en chaotischer uit de hoek komen. Tevens is het met krap dertig minuten muziek het kortste album tot op heden geworden. Beide vaststellingen hoeven op zich weinig te betekenen, maar we vragen ons wel af wanneer de band een bepaalde flow gevonden heeft en wanneer men eindelijk beslist dat een plaat ‘klaar’ is. ‘Om te beginnen zijn we er ons wel degelijk van bewust dat Converge geen spek voor ieders bek is. We zijn een luide en intense band zonder dat we krampachtig proberen dat te zijn. En dat maakt de intensiteit erg puur en echt en dat is niet voor iedereen makkelijk verteerbaar. Maar we zijn er dan ook niet voor iedereen, we zijn er om onze eigen visie te etaleren en muziek te maken zoals wij het aanvoelen. Deze plaat klinkt voor jou toegankelijker? Dat is prima, maar dat was niet echt onze bedoeling. Net zoals het niet onze bedoeling was om op oudere platen chaotischer en complexer te klinken. We zijn gewoon wie we zijn en schrijven muziek volgens gevoel. En wanneer een plaat dan eindelijk klaar is? Tja, dat is natuurlijk moeilijk vast te stellen. Ik denk dat een plaat misschien wel nooit helemaal klaar is, want songs blijven nu eenmaal evolueren, zelfs nadat ze op plaat zijn vastgelegd. Ze blijven als het ware groeien. Maar het blijft desondanks wel interessant om de zogenaamde blauwdruk van een nummer vast te leggen, de versie waar mensen steeds naar zullen terug grijpen. Dat blijft zelfs na vijfendertig jaar een enorme uitdaging, want je wilt natuurlijk alle ideeën die je in je hoofd hebt voldoende uitwerken. Je wilt er immers na drie jaar niet achter komen dat je het destijds toch anders had willen doen, niet?’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 237.
