Wie ‘Through Zero’ naast het titelloze debuut of ‘Dead Roots Stirring’ legt, hoort bij wijze van spreken een andere band, maar wie de nieuweling vlak na zijn voorganger beluistert, zal onmiddellijk merken dat het om dezelfde uitvoerder gaat, maar dat alles misschien nog net dat tikkeltje verfijnder en beter uitgewerkt is. Nick knikt hevig en beaamt. ‘Ik snap perfect wat je bedoelt. Toen we bijna twintig jaar geleden begonnen, wilden we gewoon luid en heavy zijn, maar al vrij snel wilden we toch net iets meer en uitdagender. Bij ‘Lore’ deden de meer proggy elementen hun intrede en vonden we echt onze draai, op ‘Innate Passage’ bereikte onze visie een voorlopig hoogtepunt. Dus ja, in zekere zin borduurt ‘Through Zero’ Verder op die plaat en hebben we geen wereldschokkende veranderingen doorgevoerd. Daar hebben we ook totaal geen behoefte aan, want we hebben doorheen de jaren een eigen stijl ontwikkelt waar we heel tevreden over zijn. Wel willen we de lat voor onszelf steeds hoger leggen en onze sound uitbreiden en verfijnen. Tegelijkertijd willen we ook ons verleden niet verloochenen. Op ‘Through Zero’ zijn we er bijvoorbeeld in geslaagd om allerhande synths en elektronische elementen beter te integreren in de songs, maar hebben we riffs ook terug een iets prominentere plaats gegeven.’
Ook thematisch kiest Elder resoluut voor evolutie. Op oudere platen putte men al eens inspiratie uit mythologie en meer fantastische elementen, de laatste jaren blijft men bewust meer cryptisch en vaag. Een titel als ‘Through Zero’ schreeuwt dan ook om een woordje uitleg. Nicks ogen worden groot en hij kan een schamper glimlachje nauwelijks onderdrukken. ‘Eigenlijk heb ik daar geen echt heldere uitleg voor, haha! Om te beginnen zijn de teksten een stuk meer introspectief. Ik ben iemand die vaak en diep nadenkt over de staat van de wereld. De laatste paar jaren waren zeker niet de makkelijkste, daar kan iedereen het wel over eens zijn, en dat heeft wel enige impact gehad op mijn gemoedstoestand. In de nummers zit dus veel frustratie verwerkt, evenals een gevoel van machteloosheid en een zoektocht naar persoonlijk evenwicht. Al die zaken kwamen, althans voor mij, samen in een bepaalde term die gebruikt wordt bij analoge modulatie, namelijk de zero-hertz line (0 Hz-lijn, FC). De uitleg van deze term ga ik je besparen, haha! Hoe dan ook, het nulpunt wordt meestal gezien als een begin- of eindpunt, maar in mijn ogen kan het ook een onbekend punt op een onbekend traject zijn. Dat klinkt supervaag en redelijk geschift, ik weet het, maar soms kom je nu eenmaal een bepaalde term tegen die perfect uitdrukt wat je wilt zeggen, zonder precies
Met de nieuwe plaat vers in de achterzak is het nu weer tijd om uitgebreid de baan op te trekken. Tijdens de zomermaanden doet de band een reeks Europese festivals aan (waaronder Graspop) en in het najaar zullen er waarschijnlijk nog een flink aantal clubshows volgen. Voor de meeste bands is touren het beste en leukste gedeelte van de job, een minderheid ziet het dan weer als een noodzakelijk kwaad en prefereert de studio boven het podium. Tot welk kamp behoort Nick? ‘Dat vind ik een bijzonder moeilijke vraag, want het zijn voor mij twee fundamenteel verschillende dingen. Ik hou er enorm van om nieuwe muziek te schrijven en op te nemen, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat ik elke dag in een studio zou moeten zitten en nooit meer op een podium zou kunnen staan. Ik weiger dus te kiezen, simpelweg omdat ik het niet kan, haha!’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
