‘Toen het idee voor het eerst oppopte in mijn hoofd, was het nog erg beperkt. Maar bij mij worden ideeën, als een sneeuwbal die rolt, nogal snel groter en groter, totdat ze uitmonden in iets monsterlijk groots. Dat is nu eenmaal mijn natuur, dat is hoe mijn brein werkt. Ik wist dus ook dat het werk, de moeite en het kapitaal dat er nodig zou zijn om daadwerkelijk een heavy metalmusical te maken compleet buiten de mogelijkheden zou liggen. Daarom ging ik simpelweg aan de slag met andere dingen.’ Townsend gokte erop dat als het moest gebeuren, het vanzelf wel een keer die kant op zou gaan. Dat het lot zou beslissen. En dat kwam zo uit. Ongeveer zes jaar geleden werd hij na een akoestisch optreden in Amsterdam benaderd door de voorzitter van het Noord Nederlands Orkest met een aanbod: de omvangrijke discografie van Devin verrijken met orkestrale grandeur. Maar Devin had andere plannen. ‘Hun propositie was om interpretaties te gaan maken van muziek die ik in het verleden had gemaakt, zoals ‘Ocean Machine’, en dan uitgevoerd met een orkest. Maar al pratende, had ik meteen het idee om ‘The Moth’ te gaan doen. Om met nieuw werk aan de slag te gaan, in plaats van oud materiaal. Tot mijn verrassing zagen ze dat zitten. Vanaf dat moment was het idee niet langer enkel een fantasie en kon ik me gaan focussen op de uitvoering.’
Maar daar liep Townsend tegen de volgende uitdaging aan. ‘Heel veel van de tijd tussen het eerste idee, tien jaar geleden, en de release nu, heb ik moeten besteden aan leren hóe ik het moest doen. Het schrijven zelf kostte me veel minder tijd. Want schrijven doe ik continu. Maar ik moest ook nadenken over hoe ik een team samenstelde. Hoe maak ik muziek met een orkest? Hoe en waar vond ik orkestratoren die mijn idee tot leven konden wekken? Hoe leerde ik de muzikale taal van een orkest, zodat ik überhaupt met ze kon communiceren? Het ene vereiste het andere om het te laten werken. Er is een gezegde dat gaat: ‘If you wish to make an apple pie from scratch, you must first invent the universe’. Ik moest eerst snappen waar appels vandaan komen. Die komen van bomen. Maar waar vond ik appelbomen? Het proces van ‘The Moth’ verliep in principe precies zo. Ik kom uit Canada en wij hadden vroeger een arcade game die ‘Whac-A-Mole’ heette. Je had twaalf gaten, er kwam een mechanische mol uit elk gat en die probeerde je te meppen. Maar telkens wanneer je er één had geraakt, verscheen er uit één van de andere gaten wel weer een nieuwe mol. Dat is hoe het maken van ‘The Moth’ voor mij voelde: had ik één probleem getackeld, dan dook er ergens anders wel weer een ander probleem op.’ Maar uiteindelijk slaagde Townsend en wist hij alle uitdagingen te overwinnen. Vorig jaar werd ‘The Moth’ al live opgevoerd voor publiek in nota bene Groningen, samen met het Noord Nederlands Orkest. En nu verscheen het werk ook op vinyl, cd en natuurlijk streaming.
Over ‘The Moth’ wordt gesproken als zijnde Townsends levenswerk. Het zijn grote woorden. Heel grote woorden. Townsend ziet ‘The Moth’ echter slechts tot op zekere hoogte op die manier: ‘Als ik zeg dat het mijn levenswerk is, bedoel ik niet dat het ’t allerbelangrijkste is dat ik ooit heb gedaan of ooit zal doen. Ik bedoel er enkel mee dat ik al een musical wil maken sinds mijn achtste levensjaar. Dus het is EEN levensdoel. Mijn echte levensdoel? Ik wil rust vinden in mijn hoofd. En chips eten terwijl ik naar een kookprogramma op tv kijk. Mijn levensdoelen zijn niet verbonden aan het werk dat ik doe. Want als ik sterf, interesseert het niemand wat. En mij nog het minste. Ik wil gewoon rust en vrede vinden. En samen zijn met familie en vrienden, lekker eten, seks hebben, dat soort dingen. Maar mijn professionele ambitie? Laten we eens een grootse heavy metalsymfonie maken, waarom ook niet?’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
