‘Come’ werd opgenomen met dezelfde bezetting als jullie vorige album. Hoe belangrijk is die stabiliteit voor jullie creatieve proces?
H: ‘Het helpt enorm dat we als team goed op elkaar ingespeeld zijn, met een vertrouwd werkproces en een gezond vertrouwen in elkaar. Onze ideeën ontstaan in onderlinge uitwisseling – niet altijd met alle bandleden tegelijk, maar wel met bijdragen van degenen die op dat moment niet aanwezig zijn. Als producer breng ik alles uiteindelijk samen. Deze keer hebben we bovendien de hulp ingeroepen van mede-oprichter en drummer Christoph Hesse. Samen met André Schaltenberg geeft hij als het ware de fakkel van het ene nummer naar het andere door. Hun partijen wisselen elkaar af en vormen samen een prachtig stilistisch geheel. Het was een zeer experimentele, maar ook verrijkende manier van werken die perfect bij onze muziek past.’
Hoe zijn jullie op het idee gekomen om met twee drummers te werken?
H: ‘Dat idee is ontstaan tijdens een gesprek waarin Christoph vertelde dat hij weer actiever aan het drummen was. We zijn toen eerst samen in Berlijn gaan jammen zoals in de beginperiode van de band en ik wist meteen dat het zou werken. Het was een experiment om ze afwisselend te laten spelen. Christoph en André hebben een heel verschillende manier van spelen. Christoph speelt fijner en progressiever, terwijl André brute kracht en moderne precisie toevoegt. Het nummer ‘Green God’ is een goed voorbeeld van hoe hun stijlen samenkomen. De aanpak uit de beginperiode van de band wordt daar gecombineerd met gloednieuwe ideeën, die vervolgens afwisselend ritmisch worden geïnterpreteerd door Christoph en André. En toch vloeit alles naadloos samen zonder dat het geforceerd aanvoelt.’
Het centrale thema van ‘Come’ is intoxicatie – niet alleen fysiek, maar als een bredere verkenning van veranderde bewustzijnstoestanden. Wat heeft je ertoe gebracht om dit thema centraal te stellen?
C: ‘Ik vervang het begrip ‘intoxicatie’ liever door ‘roes’, omdat dat de kern van het album beter weergeeft. Het gaat om het ervaren van toestanden die niet per se door externe middelen of vergiftiging ontstaan. Natuurlijk kan dat wel, maar er bestaan ook natuurlijke roeservaringen die op allerlei manieren kunnen ontstaan. Wat mij aan dit thema fascineert, is het idee van een reis waarop je je begeeft zonder te weten waar die je naartoe leidt of hoe lang ze zal duren – en wat die reis met je doet en wat ze verandert. Los van persoonlijke ervaringen heb ik in dit thema ook onze band herontdekt, want zo werken wij eigenlijk ook. We zetten iets in gang en laten ons meevoeren in een proces waarvan we nooit precies weten waar het zal eindigen. We laten de dingen graag los. Ik heb zelf vaak het gevoel dat we onszelf als het ware gadeslaan terwijl we creëren. We geven een groot deel van de controle uit handen. Er is geen specifieke reden waarom we juist nu dit thema behandelen, maar misschien heeft het toch betekenis, om redenen die ik zelf nog niet helemaal ken.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
