In de pers wordt gezegd dat de nieuwe songs bewegen tussen 'tension, truth and raw nerve'. Als je het album moet samenvatten, wat is de waarheid die 'Come This Madness' probeert te vangen? Daarmee open we ons onderonsje en wordt er onmiddellijk een enthousiaste snaar geraakt. Mic: 'Wow, dat is een mooie vraag, maar ook geen gemakkelijke. Tekstueel gezien zitten er een paar duidelijke reflecties in van wat er vandaag gebeurt in de wereld. Niet één specifiek thema, maar eerder een gevoel dat je overal oppikt. Vele wereldlijke zaken staan onder druk, er is daarbij veel spanning, er is onzekerheid. We zijn geen politieke band, maar we leven wel in deze tijd en dat sijpelt vanzelf binnen in de teksten. Het is geen vrolijke plaat in de zin van ‘alles is oké’, maar het is wel een eerlijke plaat. We proberen niet te doen alsof er niets aan de hand is. Tegelijk willen we ook niet gaan preken. Muzikaal vind ik het trouwens een heel levendige plaat. Er zit veel energie in, veel melodie en veel kleur. Het is dus in zijn geheel een album dat zegt: 'We zien wat er gebeurt', maar we blijven muziek maken, we blijven zoeken naar schoonheid.'
Op het album staan features van enkele opvallende namen: Tobias Forge, Mikael Åkerfeldt, Fredrik Åkesson, ... Allemaal vrienden van de Zweedse oud-strijders die ze hebben uitgenodigd om naar de studio te komen. Het werd volgens Michaeli één grote plezierige boel: 'Tobias en Mikael kwamen gewoon naar de studio en we zeiden zoiets van komaan, doe wat backing vocals. Het was heel spontaan. We lieten hen gewoon uit hun schelp komen en doen wat ze leuk vonden. Zo heeft Mike zijn beroemde growl gedaan op ‘Scandinavian Eyes’. Het is een wederom klein moment, maar het geeft een extra laag. Fredrik heeft gitaar gespeeld op ‘In A Different World’. Hij en John zijn goede vrienden. Het voelde heel logisch dat hij iets zou doen. Hij heeft een heel eigen stijl en dat hoor je. Het was heerlijk om vrienden in de studio te hebben.’
Het moet zowaar als een cliché aanvoelen voor onze aangename gesprekspartner, maar we kunnen er niet omheen: veertig jaar 'The Final Countdown'. Hoe kijkt een ervaren muzikant als Mic Michaeli daar vandaag naar, want het nummer 'The Final Countdown' is een cultureel monument, iedereen kent de song. Zelfs kinderen die nog nooit van Europe of nota bene van hardrock of metal hebben gehoord, kennen de intro of zelfs de chorus. Het is iets bijzonders en iets wat weinig bands kunnen zeggen: 'Wat je aanhaalt, klopt volledig en ik zeg er direct bij dat we nooit meer zo’n song zullen schrijven. Dat zeg ik uit realisme. Die song was het resultaat van een heel specifieke tijd, een heel specifieke context. Tien jaar vroeger of later, en misschien was er niets gebeurd. Toen we in 2003 opnieuw begonnen na onze break van twaalf jaar, we noemen het zelf onze 'coffee break' (lacht), hebben we heel bewust gezegd dat we niet meer gingen klinken zoals voorheen. Doen wat goed voelt, dat was de kerngedachte.'
Volgend jaar staat Europe opnieuw op Alcatraz. In 2024 waren ze één van de hoogtepunten van het festival. Het bleek ook voor hem een hele mooie en memorabele ervaring: 'Het was fantastisch, hardrockfestivals hebben altijd goede vibes, het voelt als een community. Mensen komen daar voor de muziek, voor de sfeer en voor elkaar. Alcatraz had een heel sterke energie. Je voelt dat het een festival is dat met liefde wordt georganiseerd. Wij zijn blij dat we terugkomen in 2027!'
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
