Dit jaar bestaat Fen twintig jaar. Speciale plannen om dit te vieren of is een nieuwe plaat meer dan genoeg?
‘Ja, twintig jaar, waar blijft de tijd?! Het klinkt vreemd omdat we onszelf nog altijd een ‘jonge’ band vinden, wellicht omdat we nog steeds volop inspiratie hebben en ons aangemoedigd voelen om deze muzikale entiteit voort te zetten. Op zeker moment dachten we aan een soort van verjaardagshow, maar dat voelt een beetje als een tweesnijdend zwaard: het is natuurlijk een mijlsteen als band, maar we willen ook geen ‘legacy band’ worden. We hebben nog veel te zeggen en te bereiken en al klinkt het als een cliché, toch denk ik dat onze beste dagen nog moeten komen. Maar ja, met het aankondigen van een tweedelig conceptalbum graven we weer in de essentie van onze funderingen en tonen we met dit ‘testament’ welke invloeden van belang waren voor ons. Er is erg veel werk in deze platen gekropen: tijd, energie, focus en emotie, wat hadden we nog meer kunnen doen om die twintig jaar als band te eren?!’
Er is een duidelijk onderscheid tussen de vorige Fen-plaat ‘Monuments To Absence’ en je nieuwe, ‘Elemental Part One: Mourning Earth’. ‘Monuments’ was wellicht je ruwste en kwaadste plaat ooit, met erg compacte songstructuren die elk gaatje volpropten met agressie. Deze keer leek je eerder voor het tegengestelde te gaan: de songs laten ademruimte, ze hebben sterkere atmosferische kantjes en er zijn rustpunten voorzien. Was je in een compleet andere staat van geest toen je de songs schreef?
‘Het was een combinatie van factoren. Met ‘Monuments To Absence’ wilden we bewust een woedende plaat maken en dat lukte ook. We zijn er onszelf van bewust dat we onszelf niet met elke plaat herhalen, dus als we aan een album gaan werken, kijken we eerst wat we vorige keer deden en zien dan hoe we het onderscheid kunnen maken. Het is een voorzichtige balans omdat we een flow tussen de releases willen, maar die moet wel geleidelijk en evenwichtig zijn, met een organische ontwikkeling die onze verscheidene facetten tot hun recht doet komen. We wilden deze keer dan ook reflectiever uit de hoek komen en meer ruimte geven aan de klanken. Na de woeste duisternis en razernij van vorige keer krijg je nu de smeulende assen, afgekoeld door regen en tijd, die een troosteloos eerbetoon bieden aan die zinloze woede. Dat paste wel, want zo’n grote woede heeft de neiging zichzelf op te branden. Er blijft geen energie meer over, enkel een vreugdeloze aanvaarding van ellende en noodlot. Dat was het definiërende principe achter ‘Elemental Part One: Mourning Earth’: wat rustiger, wat zelfbewuster, met thema’s die de kans krijgen om zich op te bouwen.’
‘Elemental Part One: Mourning Earth’ lijkt terug te grijpen naar de natuurthema’s die je al in het verleden aanhaalde. Is dit album een vlucht terug naar de natuur, waar je jezelf kan herbronnen, of zijn we hier eerder getuige van de teloorgang van de planeet?
‘Dit is echt een plaat vol depressie, waarin de landschappen als metaforen worden gebruikt om de vele facetten daarvan te belichten. Die aanpak gebruikten we wel vaker en werkt erg goed voor dit concept. Het onderwerp ‘Aarde’, met grond en rotsen, staat als symbool voor de zwarte psychologische teerput die een depressie is. Van het bevroren, door wind getergde berggraniet tot het donkere zilt van de zeebodem, al dat land wordt gebruikt als een middel om je mee te nemen op een reis doorheen een wanhopige geest. Ons doel is niet te zwelgen in de ellende, we willen geen melodramatische ouverture voor wanhoop opzetten. Het gaat eerder om een langzame, graduele afdaling in de dodelijk grauwe hopeloosheid die zich in die conditie ontwikkelt. Natuurlijk zijn er verschillende interpretaties mogelijk en zijn er ook teksten die gerichter de staat van de wereld bekijken. De teloorgang van de planeet en de genadeloze verdelging van de natuur op het altaar van het kapitaal komt zeker terug in de teksten. Er zit ook vaak een dubbele bodem in, maar uiteindelijk is het steeds Fens doel om de luisteraar mee te nemen op een reis, om hem vervolgens de kans te geven de teksten te interpreteren op en manier die het best bij hem aansluit.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 241.
