Het nieuwe album werd gewoon naar de band genoemd. Was daar een specifieke reden voor?
‘Nu voelt het meer als een compleet nieuwe start. De vorige keer kon je van een reünie spreken, omdat er vier van de vijf originele leden die ook op ‘Forbidden Evil’ speelden bij betrokken waren. Zanger Russ Anderson is nu officieel met pensioen, al blijft hij wel nog betrokken bij de groep. Russ is nog steeds een zeer goede vriend, die momenteel met zijn eigen demonen afrekent. Hij is zwaar aan de alcohol geweest en staat nu toch al geruime droog. Maar hij wil liever niet in een band zitten en daarmee op toer gaan. Dat zou een te grote verleiding zijn om opnieuw te beginnen. Alle respect daarvoor, maar met Norman Skinner heb ik toch een goede vervanger. We hadden het album ook een flauwe titel als ‘Reborn’ of zoiets kunnen geven, maar uiteindelijk vond ik ‘Forbidden’ wel goed passen.’
De manier waarop Norman Skinner de songs inzingt, geeft alles toch ook een moderne toets. Heb je hem bewust in die richting geduwd of kreeg hij carte blanche hiervoor?
‘Ik hou echt van die Franse uitdrukking ‘carte blanche’. En ja, die heeft hij volledig gekregen. Vroeger schreef ik zowat vijvenzeventig procent van alle teksten en zanglijnen en kreeg ik daarbij de hulp van Russ. Dus Norman veronderstelde dat het voor deze plaat ook zo zou zijn. Maar ik had al de indruk dat Norman ook wel een goede tekstschrijver was die zijn eigen zanglijnen kon opmaken. Dus telkens wanneer ik hem een idee voor een tekst of zanglijn liet horen, kreeg ik de dag daarna al een bijna complete song terug, waarbij ik telkens besefte dat ik liever een tekst las en zanglijn hoorde die ik niet zelf gemaakt had. Uiteindelijk gaf ik hem gewoon de titels van de songs en mocht hij ze uitwerken zoals hij zelf wilde. Behalve voor de song ‘Flower Of Life’. Daar is hij wel in de richting geduwd die Chris Kontos en ikzelf wilden voor die song. Wij zijn beiden heel grote fans van ‘heilige geometrie’ en die song moest daar over gaan. Samen met het nummer ‘Sol Grave’ vormt het één geheel.’
Dus eigenlijk een soort van concept dat de plaat afsluit.
‘Inderdaad. Die heilige geometrie is iets dat ons al jaren echt fascineert en waar iedereen zou moeten bij stilstaan. In principe is het volledige sterrenstelsel een soort van tijdmachine. Het licht van de sterren dat je nu ziet is veelal van sterren die al zijn uitgedoofd. Dat bereikt ons nu pas en op een dag zullen al die sterren en dat licht gewoon verdwijnen. De plaat komt ook uit als dubbel-lp en kant vier is als het ware een space-opera, die over dat onderwerp gaat. In principe is ‘Forbidden’ een album dat je op vinyl moet beluisteren. We hebben het ingedeeld in vier delen. Drie delen met elk drie songs en kant vier met twee nummers. Elk deel heeft de Soemerische vertaling van de cijfers één tot en met vier gekregen. Vier thematische verhalen met een psychologische achtergrond. Onze eerste plaat ‘Forbidden Evil’ ging nog over nucleaire oorlogen en de Duivel, dingen waar je als zestienjarige door geobsedeerd bent. Nu zijn het opnieuw de psychologische onderwerpen waar ik sedert ‘Twisted Into Form’ meestal over schrijf. En de hoes van de plaat beeldt dat perfect uit. De innerlijke tweestrijd die veel mensen ervaren, met het derde oog dat door technologie alles manipuleert. Mensen moeten tot de conclusie komen dat er geen goed en kwaad is. Iedereen is gewoon zoals hij zelf beslist en hoe hij geboren is. En uiteindelijk weerspiegelt het gewoon de Amerikaanse samenleving zoals ze nu is.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
