‘Ik wist van in het begin dat ik materiaal had voor twee albums. Vrijwel alles wat ik ooit met Godflesh gemaakt heb is voortgekomen uit een bepaald gevoel of een specifieke mindset. Gezien het feit dat ik tijdens de opnames van ‘Decay’ fysiek veel pijn had en moest leren omgaan met een lichaam dat niet meer helemaal mee wilde, is het niet vreemd dat het zo’n rauwe, extreme en grimmige plaat is geworden. Het was simpelweg de enige muziek die ik op dat moment kon maken. Nummers als ‘Living/Ending’ en ‘Feral Colony’ zijn misschien nog redelijk direct en toegankelijk, maar de overige tracks gaan veel dieper er leunen dichter aan tegen het concept dat ik initieel voor ogen had met Godflesh. Ook vormen ze een soort van blauwdruk voor een nieuw project genaamd White Light District. Dit zal een soort spirituele opvolger van Godflesh worden waarmee ik verder zal experimenteren met extreme, gitaargeoriënteerde muziek, uiteraard zonder een klakkeloze kopie te worden.’
De plaat had wat ons betreft ook geen betere of meer passende titel kunnen hebben. ‘Decay’ of ‘verval’ is immers niets minder dan een poëtische knipoog naar het aankomende einde. De enorme, kolossale machine genaamd Godflesh draait nog steeds, maar is inmiddels zo zwaar afgetakeld dat alles wat er geproduceerd wordt kraakt, ratelt en zelfs bijna vervormd en verwrongen klinkt. ‘Dat vind ik best een mooie en accurate vergelijking. ‘Decay’ werkt op verschillende niveaus. Het staat voor fysieke aftakeling, ouder worden en de uiteindelijke ondergang van zowel het individu als alles en iedereen rondom hem. De plaat representeert ook de onvermijdelijke doodsteek en bijgevolg ook de ultieme overbodigheid van het bestaan. In dat opzicht is het dus symbolisch voor zowel mijn persoonlijke aftakeling als het onvermijdelijke einde van de band. Het opnameproces was behoorlijk grimmig en pijnlijk. Het is echt ongelooflijk hoezeer pijn je perceptie kan veranderen. Je hele denken en handelen wordt op een gegeven moment zo claustrofobisch dat elke beweging en zelfs ademteug berekend wordt. En toch, hoe zwaar het fysiek en mentaal ook was om deze plaat te maken, ik ben blij dat ik het heb kunnen doen. Creatief bezig zijn werkt enorm therapeutisch voor mij en zodoende was werken aan deze plaat toch ook een soort van redding.’
Zoals we in de inleiding al reeds meegaven, is ‘Decay’ echter niet de laatste plaat die we van Godflesh te horen krijgen. Volgend jaar krijgen we immers pas echt de laatste doodsreutel te horen. ‘Het laatste Godflesh-album zal de titel ‘The End’ dragen en is al volledig geschreven. Enkele jaren geleden had ik plots een intense opstoot van creativiteit, getriggerd door de aankoop van een nieuwe gitaar, en schreef ik het volledige album in ongeveer twee dagen. Veel wil ik er nog niet over kwijt, maar ik kan wel al vertellen dat de vibe van de allereerste EP en ‘Streetcleaner’ zwaar zal doorschemeren. Als alles goed gaat, kan ik eind dit jaar starten met de opnames zodat een releasedatum in 2027 daadwerkelijk haalbaar wordt. Qua zang zal ik uiteraard voor nieuwe uitdagingen komen te staan aangezien ik niet meer mijn ‘full body shout’ kan gebruiken, maar ik leerde ondertussen enkele nieuwe keeltechnieken die gelukkig wat soelaas brengen. Effecten en studiomodificatie zullen dan de rest doen. Wat de titel betreft kan ik natuurlijk niet duidelijker zijn. Weet je, mensen hebben jarenlang mijn album- en songtitels veel te letterlijk geïnterpreteerd, dus leek het me wel grappig en ironisch om ze deze laatste keer eens op hun wenken te bedienen. De titel laat ook geen ruimte voor interpretatie en spijkert de deur genadeloos dicht. Na het verschijnen van ‘The End’ houdt Godflesh als creatieve entiteit definitief op te bestaan. Ik heb daar vrede mee en heb genoeg andere projecten om me op te focussen. Want begrijp me niet verkeerd, Godflesh mag dan dood en begraven zijn, mijn drang om creatief bezig te zijn en muziek te maken is dat zeker niet.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 243.
