De band voelde zich gedwongen om na het afronden van de trilogie, die wordt gevormd door de albums ‘Holding Absence’ (2019), ‘The Greatest Mistake Of My Life’ (2021) en ‘The Noble Art Of Self Destruction’ (2023), even afstand te nemen, de balans op te maken en te herontdekken wie ze zijn en waar ze voor staan. Woodland licht die noodzaak verder toe aan de hand van een analogie: ‘Als je elke dag hetzelfde doet, besef je op een gegeven moment niet meer hoe gaaf het eigenlijk is. Als je elke middag dezelfde geweldige maaltijd eet, is het na verloop van tijd niet speciaal meer. We wilden absoluut voorkomen dat onze passie als een gewone baan zou gaan voelen. We raakten bovendien vermoeid en het touren woog zwaar.’ Het nieuwe album ‘Modern Life Is Lonely’ vormt dan ook de start van iets nieuws. Niet alleen omdat het de eerste plaat is na een pauze, maar ook de eerste van een mogelijk zelfs nieuwe trilogie, als we Woodland mogen geloven. ‘Die nieuwe start is zowel spiritueel als muzikaal. We hebben bijvoorbeeld veel tijd gestoken in het experimenteren met nieuwe geluiden, zodat de sound qua palet echt losstaat van de vorige drie albums.
‘Modern Life Is Lonely’ is veel meer op de maatschappij gericht, dan dat het een introvert werkje is geworden. Maar dat haal je al uit de titel. Woodland: ‘Vroeger dacht ik dat zingen over mezelf de beste manier was om verbinding te maken met de luisteraar, omdat mensen zich dan in mij konden verplaatsen. Maar ik realiseer me nu dat mensen zich niet in mij hoeven te verplaatsen, omdat we allemaal door precies hetzelfde heengaan. Iedereen is overprikkeld en constant ‘verbonden’, maar we voelen ons tegelijkertijd afgestompt. Ik heb net een huis gekocht, wat fantastisch is, maar mijn generatie kan over het algemeen geen huizen meer betalen. Het kapitalisme draait door, de eerste biljonair ter wereld is een feit, en de gewone mens onderop – zoals wij ons allemaal voelen – wordt weggedrukt. Ik wilde zingen over de situatie waarin we nu collectief zitten, in plaats van over mijn persoonlijke emoties.’
Bij een albumtitel als ‘Modern Life Is Lonely’ is het haast onmogelijk om niet aan de impact van de mobiele telefoon te denken. Woodland beaamt dat het een belangrijke factor is: ‘Je kunt dankzij je telefoon met iedereen op aarde praten, maar waarom voelen we ons dan toch zo eenzaam? Omdat we met iedereen kunnen praten, praten we uiteindelijk met niemand. Decennia geleden sprak je alleen met je buren en werd je daar noodgedwongen vrienden mee. Je moest wel. Nu hoeft dat niet meer. Je kúnt met iedereen praten, maar je hóeft met niemand te spreken. Dat is het probleem. Als jongeren hebben we oneindig veel potentieel. Maar dat is juist beangstigend en overweldigend.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 241.
