De titel van jullie nieuwe plaat – ‘Axis Mundi’ – slaat op de wereldas: een symbolisch centrum van de wereld dat een brug vormt tussen alle rijken. Wat betekent dat voor jullie persoonlijk?
‘We hebben lang gebrainstormd over de artistieke richting van onze nieuwe plaat. We hebben altijd een symbool per albumcyclus. Ditmaal wilden we iets dat typisch Zweeds was en dus deden we onze research. Ik zocht heel wat op over Midsommar, onze typische zomerviering. Daar wordt altijd een groot kruis opgetrokken, volledig aangekleed en omringd met bloemen. Ik kwam erachter dat dit een soort van ‘Axis Mundi’ moet voorstellen. Zo is dit symbool zeer verbonden met Zweedse folklore. We kozen ervoor omdat het onze herkomst typeert en wij elkaar als muzikanten en vrienden ook als elkanders centrum ervaren. Onze interne connectie komt zo ook centraal te staan, net als de verbinding tussen de verschillende rijken. Zo gaat dit album ook over de verhoudingen tussen bijvoorbeeld hemel, hel en aarde.’
Daarbij kozen jullie ook voor typerend artwork dat een andere richting uitgaat. Eerdere singles, videoclips en nu ook de cover draaien rond het rijk van de ridders.
‘Al sinds ons eerste album werken we met dezelfde grafische ontwerper en we zijn altijd enorm enthousiast als het tijd is om zijn ideeën te zien. Hij had een aantal leuke insteken voorgesteld en de ridders bleven plakken. Vooral omdat ze niet in hun natuurlijke habitat voorgesteld worden. Je ziet ze in vol tenue tegen een zeer algemene, nietszeggende backdrop. Dat doet het vreemd aanvoelen, alsof iets oud en specifiek in een setting terechtkomt waar het niet thuishoort. Die tegenstelling leek ons schoon te passen bij de muziek.’
Wat kwam er voor jou eerst: de liefde voor de viool of die voor heavy metal?
‘Ik begon viool te spelen toen ik vijf jaar oud was. In Zweden heb je muziekscholen die zeer betaalbare lessen aanbieden aan jongeren. Ik wou eerst leren drummen, maar de enorme herrie in dat klaslokaal schrok me af. Toen dacht ik aan gitaar, maar dat mocht je pas doen als je acht jaar oud was. Ik zocht naar iets anders dat leek op een gitaar en vond dat de viool er zeer cool uitzag. Zo ben ik erin gerold. Mijn vader was altijd al een rocker en probeerde me op jonge leeftijd wat subtiel aan te zetten richting metal. Als ik en m’n broer gingen slapen, waren we soms bang van monsters onder het bed of het donker. Dan zette onze vader wat stevige rock of metal op. Hij vertelde ons: ‘Nu is het hier zo stoer dat de monsters niet meer binnen durven. Jullie kunnen doorheen alles slapen!’ Het werkte perfect. Zo leerde ik luisteren naar Rainbow, Black Sabbath en Deep Purple. Als tiener zette ik dan de volgende stap naar zwaarder materiaal.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
