‘Cursium Perficio’ is Latijn en staat vrij vertaalt voor ‘er komt een einde aan onze reis’. Dat is uiteraard iets dat je op verschillende wijzen kan gaan interpreteren. We vragen het dan ook direct aan de bassist hoe we dat best zien. ‘Laat ik zeggen dat het wat mij betreft helemaal aan de mensen is omdat in te vullen’, lacht onze gesprekspartner. ‘Als ik voor mezelf spreek, dan kan ik enkel vaststellen dat ik overloop van de energie. Anthrax heeft een mooi en lang verhaal geschreven doorheen de jaren. Is dit het laatste album dat in ons zit? Geen idee. De sfeer in de groep is optimaal. Na al die jaren zijn we gewoon nog steeds muziekfans. Dit is mijn leven en ik hou er van. Het hele Covid-hoofdstuk heeft dat nog extra duidelijk gemaakt voor mij. Anthrax is een sterke eenheid waarbinnen alles kan, dat bewijzen de vele zijprojecten die we er allemaal op na houden. Nu zijn we klaar om met volle focus er voor te gaan als Anthrax. Het kriebelt meer dan ooit.’
Er zit een tijdsspanne van tien jaar tussen deze release en ‘For All Kings’, de vorige plaat uit 2016. Tegenwoordig valt het wel meer voor dat artiesten een ruime marge laten tussen twee albums in. Vaak last men dan een rustpauze in. Bij Anthrax kan je niet echt zeggen dat ze weggeweest zijn. Het afgelopen decennium bleef men redelijk actief op het livefront. ‘Het is gewoon liefde, liefde voor wat we kunnen en vooral mogen doen. Na al die tijd zijn we nog steeds hongerig. Het is en blijft een uitdaging. Je hoort vaak dat muzikanten dankbaar zijn om wat ze doen, en dat is ook zo. Avond na avond ben ik zo gelukkig als een klein kind wanneer ik het podium op mag. Keer op keer is het een explosie van geluk omdat ik me helemaal kan smijten in wat ik het liefst doe: live spelen. We krijgen bovendien ontzettend veel energie terug van de fans. Het houdt ons jong.’
‘Cursium Perficio’ klinkt helemaal als Anthrax en biedt net als de twee vorige albums heel wat variatie. Er is de rechttoe rechtaan-sound van de eerste single ‘For The Kids’, maar ook het epische geluid op pakweg ‘The Edge Of Perfection’. ‘‘Edge Of Perfection’ is inderdaad iets heel episch, met een hoofdrol voor Joey (Belladonna, zang) die echt blijft groeien in zijn rol als frontman. Het is een van mijn favoriete tracks. Zelf blijf ik ook dingen ontdekken. Gisteren luisterde ik nog naar ‘NCY 93’ en plots overviel het me hoe rauw dat nummer wel niet is. Scott (Ian, gitaar) schreef de tekst er voor en het gaat over New York in de jaren negentig. Zelf ben ik de enige die er nog woont; Scott resideert in LA terwijl Charlie (Benante, drums) in Chicago vertoeft. Joey verhuisde wel naar upstate NY, maar we blijven wel een New Yorkse band.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 242.
