‘We ontdekten het plezier dat we voelden toen we met deze band begonnen opnieuw, toen we nog geen verwachtingen of beperkingen hadden. Hoe langer je zoiets doet, hoe meer je het als je werk gaat beschouwen, hoe gemakkelijker je uit het oog verliest waarom je er destijds aan begonnen bent. Ik zeg niet dat je het niet serieus mag nemen of dat je het niet als een job mag zien, maar je zou je altijd moeten voorhouden waarom je er destijds aan begonnen bent, met gitaar spelen en songs schrijven, en vooral voeling blijven hebben met die versie van jezelf toen. Ik speel nu bijna dertig jaar gitaar, waarvan veertien jaar in deze band. Uiteraard is het niet de bedoeling dat we terug worden wie we veertien jaar geleden waren. Dat wil ik niet, want ik heb vrede met hoe ik nu ben. Fans vragen ons weleens hoe het komt dat wij het zo lang samen uithouden en het antwoord is simpel: omdat we van elkaar houden. Wij behandelen elkaar als familie en samen zijn we gegroeid. Dat is niet altijd gemakkelijk geweest, maar wij moesten individueel groeien om het geheel beter te maken. Volgens mij is dat zo in elke relatie en wanneer ik zie wat er gebeurd is met de oorspronkelijke versies van de songs en nu, illustreert dit die vreugde en energie. Een soort ongebreidelde liefde voor heavy metal spreekt uit onze muziek.’
De keuze voor een zelfgetiteld album dat simpelweg ‘Khemmis’ heet, heeft ook een welbepaalde reden.
‘We hebben heel wat verschillende albumtitels overwogen. Ik geloof dat we op een bepaald moment 20 of 30 titels hadden. Sommigen waren interessanter dan anderen, maar geen van allen vatten het album samen. Ik geloof dat ik toen geopperd heb om de bandnaam te gebruiken. Dat was ook mooi in conjunctie met het idee van onze vreugde terugvinden in het samen creëren, het feit dat we dingen vooropgesteld hadden vooraleer we eraan begonnen. Ons streefdoel was om songs te schrijven die we allemaal live konden brengen. Bovendien ook de kortste songs uit onze carrière. Bijgevolg ook de meeste songs op één album ooit. Ze zijn nog steeds niet, wat men noemt, radiovriendelijk met een duur van vier tot zes minuten, maar we zijn daarin geslaagd. We hebben een album gemaakt waar we zelf ook graag naar zouden luisteren als iemand anders het geschreven en opgenomen had. Als we het gevoel hadden gehad dat het niet als Khemmis klonk, zouden we de songs weggegooid hebben en opnieuw begonnen met een schone lei. De bandnaam als titel leek ons het best om de wereld te tonen dat dit de meest gerealiseerde versie van de huidige band tot nu toe is en dat we hier een waar statement maken.’
In het beste geval is dit dus een herbevestiging dat de personaliteiten in de band de muziek vormen …
‘Herbevestigen is een goed gekozen term. Uiteindelijk blijven de bands waarmee je opgroeide, je heel je leven dierbaar. Ik ben nu 41 en af en toe ontdek ik heus nog wel nieuwe bands waar ik van houd, maar de bands die me gevormd hebben, de muzikale gebeurtenissen die me gevormd hebben en mijn liefde voor heavy metal deden groeien, dat zijn de klassieke heavy metalbands en momenten die daaruit voortkwamen. Het is Mercyful Fate en King Diamond, Judas Priest, Iron Maiden en dit soort legendarische metal herbevestigen was een belangrijk deel van dit proces. Ik kan me best wel ergeren aan die boutade dat iedereen moet nastreven om iets te doen wat nog nooit eerder gedaan is. De realiteit is dat al de perfecte doomriffs al lang geleden door Tony Iommi geschreven zijn, hij schreef die zelfs vóór 1980, dus zijn wij gedoemd om te spelen wat hij in Sabbath deed en er een kleine draai aan te geven. Wij nemen simpelweg wat Metallica in de jaren tachtig deed en geven er een kleine draai aan. Wees je ervan bewust dat wij nog steeds enkel werken met elektrische gitaar en bas en akoestische drums. Daarmee kan je niet eindeloos experimenteren. Beter dan het wiel opnieuw proberen uit te vinden, is een wiel maken waar je van houdt.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 241.
