‘Het thema van de dood leek me een gepast onderwerp en is iets wat je bij alle filosofen doorheen de eeuwen ziet terugkomen. Ook elke religie heeft het er uitgebreid over en is vooral bezig met hun ‘deal’: wat gebeurt er nadat je sterft? Het is diepgaande materie die me een richting gaf en ik dook dan ook ‘in het konijnenhol’. Daarbij wil ik geen denkwijze over de dood kopiëren, maar ging ik wel de nodige research verrichten en filosofen lezen. Op zeker moment werd ik er gek van, want het was zomer en mooi weer, dus waarom niet gaan rondtuffen met mijn Harley Davidson?! Nee, in plaats daarvan zat ik thuis binnen te schrijven over de dood, haha! Het was dus in alle opzichten een uitdaging. Toen ik eenmaal een beetje een structuur had, deelde ik dat met Teloch en Ghul, omdat zij samen met mij de creatieve kern vormen en de songs schrijven. We hebben ook allemaal onze eigen thuisstudio, waardoor we makkelijker ideeën kunnen delen. Als je die technologie op een goede manier gebruikt, dan is daar niks mis mee. Hoe dan ook, het is een erg donkere en miserabele plaat geworden waarop alle aspecten van de dood een plekje krijgen. Maar tegelijk is de dood in mijn ogen misschien niet helemaal het einde, maar eerder een passage naar iets wat volgt.’
‘Het leven is ook niet zo duidelijk gemarkeerd, want eigenlijk leef je al voordat je wordt geboren. Dat ging ik beseffen toen mijn ex-vrouw destijds beviel van onze zoon… Trouwens, zo’n geboorte is enorm pijnlijk en daarom zouden alle moeders aanbeden moeten worden. Dat is een extra factor in al mijn afkeer van religie: ik ben geen feminist, maar we zijn allemaal uit een baarmoeder voortgekomen, ook die klootzakken die enkel maar denken aan een mannelijke god en aan het onderdrukken van vrouwen. Het gaat hen allemaal om macht, net zoals ze hun verhaaltjes over hemel en hel gebruiken om de mensen in het gareel te houden. Zowel de hemel als de hel zijn dingen die je hier voor jezelf kan creëren, maar verder zijn dat geen reële plaatsen. Tegelijk hou ik wel van mysteries en vraag ik me af of zoiets als reïncarnatie bestaat. Natuurlijk giet ik die thema’s wel in een pure black metalcontext, waardoor alles nog grauwer wordt.'
‘Het christendom is best wel nihilistisch wat betreft ons dagelijkse leven, maar ik heb dan ook meer interesse in wat Griekse en Romeinse filosofen erover schreven. Dat verwerkte ik in het frame van de teksten, samen met alle andere mogelijke aspecten van de dood die in me opkwamen. ‘Ephemeral Eternity’ gaat over hoe kort ons leven is op de schaal van de tijd, het is maar een oogwenk in verhouding. ‘Weep For Nothing’ maakt je duidelijk dat het geen zin heeft om ergens over te staan janken, want uiteindelijk gaan we toch allemaal dood, dat is ons lot. ‘Realm Of Endless Misery’ gaat over de lijdensweg die ons leven eigenlijk vaak is, want van zodra we worden geboren, stappen we elke dag een pasje dichter naar onze dood. ‘Life Is A Corpse You Drag’ gaat nog een stapje verder en stelt dat de dood eigenlijk ook een verlossing is: het is toch mooi dat alle problemen, ellende en pijn die je kende in je leven dan plots ophouden. In ‘Sancta Mendacia’ (vertaald ‘De Heilige Leugen’) stel ik de vraag hoeveel leugens we nog moeten aanhoren vanuit religieuze hoek, want ze verkondigen dan wel allerlei theorieën over een leven na de dood, maar niemand is daadwerkelijk ooit uit de dood teruggekeerd.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
