‘Outerstellar’ voelt als een heel complete, coherente plaat.
‘Het is een plaat die echt de afgelopen jaren langzaam maar zeker gegroeid is, met sessies die teruggaan tot net voor de pandemie en songs die onderweg bleven binnendruppelen. We zaten op een bepaald moment met veertig à vijftig ideeën en pas op tour, ongeveer een half jaar geleden, merkte ik dat we eindelijk een sterke, sluitende selectie hadden voor een compleet album dat aansluit bij wie we nu zijn. Iedereen in deze band schrijft, produceert en denkt mee, en dat maakt ons tot een heel sterke, hechte ploeg. Ik kies songs nooit op basis van een naam in de credits, ook niet als het er een van mezelf is, maar puur op wat het nummer doet met het geheel. Die vrijheid en onderling vertrouwen hoor je op de plaat én voel je op het podium.
Noem je hen nog “je band” of zijn Steve Conte (gitaar, o.a. New York Dolls, Billy Squier en solowerk), Sami Yaffa (basgitaar, o.a. Hanoi Rocks, New York Dolls en Joan Jett and the Blackhearts,) en Karl Rockfist (drums, o.a. Steel Prophet, Danzig drums) eerder “je familie” intussen?
‘We zijn al zo’n vijftien jaar samen, met slechts één wissel op gitaar. In 2014 kwam Rich Jones erbij in de plaats van Hellacopters- en Backyard Babies-gitarist Dregen. Intussen zijn we echt de beste vrienden geworden. Je kunt zo’n vibe niet faken: als er ook maar één rotte appel in de bus zit, verziekt dat alles. Muzikaal talent is minder belangrijk dan het feit dat iemand een goed mens is waar je op tour en ook daarbuiten mee kunt leven. Waarmee ik niet wil zeggen dat mijn bandleden minder talent zouden hebben; het zijn stuk voor stuk klasbakken.’
Is de rock-’n-rollattitude waarmee je ooit begonnen bent nog altijd dezelfde? En wat blijft voor jou persoonlijk de essentie van rock-’n-roll, vooral live dan?
‘De man die je hier nu ziet op het scherm, is wie ik ben. Ik speel geen toneel, ik hang de ‘rockstar’ niet uit. Mijn zogenaamde ‘attitude’ wordt alleen maar sterker, omdat ik steeds meer besef hoe waardevol het is om je eigen koers te varen en je niet te laten chanteren door geld of verwachtingen. Zolang ik elke dag kan opstaan, mijn eigen muziek kan maken op mijn voorwaarden en met deze band het podium op kan, heb ik precies wat ik altijd wilde van rock-’n-roll. Niets kan de energie van een band op een podium in een zweterige zaal vervangen; dat kun je niet downloaden, niet streamen, niet in een algoritme gieten. Je moet er zijn op dat ene moment, met die mensen in die ruimte, en precies dat is de magie die zelfs het internet nooit kan afpakken.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 236.
