Hoewel Pro-Pain al jaren geen nieuwe nummers schreef, klinkt hun nieuwe werk meteen weer vertrouwd: scherp, boos en zwaar, precies zoals je van hen verwacht. Gary dacht dat het moeilijk zou worden na zo’n lange pauze, maar uiteindelijk vielen de opnames verrassend goed mee. ‘Het voelde in het begin alsof we het hele opnameproces opnieuw moesten leren, maar omdat enkele bandleden hun eigen studio hebben zaten we snel weer in de juiste flow. Bij een band als Pro-Pain moet er altijd wat woede en vuur aanwezig zijn om over maatschappelijke en soms politieke thema’s te kunnen zingen. Zonder die energie werkt het gewoon niet. Omdat ik al zo lang geen nummers meer had geschreven, wist ik dat ik dieper moest graven dan anders. Jarenlang hadden we een line-up die live fantastisch presteerde, maar creatief liep het vaak stroef. We probeerden wel eens nieuwe riffs te schrijven, maar de motivatie zakte telkens weg. Dat veranderde volledig toen Eric Klinger in 2024 terugkeerde. De oude chemie tussen ons was meteen terug en vanaf dat moment gingen we er vol voor. Binnen drie maanden was het hele album geschreven.’
Opvallend op het nieuwe album zijn de teksten. Vooral de kracht en de eerlijkheid die eruit springen. Iets waar Gary terecht trots op is. ‘Ik zeg al jaren dat Pro‑Pain sterker wordt naarmate de wereld slechter draait. Wij leven als band op de negativiteit en chaos die overal om ons heen gebeurt. In die zin voelen we ons bijna als een sociale barometer. Mijn teksten gaan over wat er nú speelt, maar onze platen blijven tijdloos omdat dezelfde ellende telkens terugkomt. Je hoeft echt niet ver te zoeken naar zware of inspirerende thema’s, het ligt allemaal recht voor je neus. Het enige wat ik moet beslissen is hoeveel ik in elk onderwerp wil investeren. Ik heb niet de behoefte om veel over politiek te schrijven. Iedereen ziet online toch al hoe fucked‑up de dingen zijn. Bij ‘Stone Cold Anger’ draait het vooral om een algemeen gevoel van onvrede waar veel mensen zich in herkennen, zeker wie het moeilijk heeft. Pro‑Pain heeft het altijd goed gedaan in regio’s waar mensen onder druk staan. In Oost‑Europa bijvoorbeeld zit een bepaald vuur in de mensen en dat is precies waar wij altijd hebben gebloeid.’
Met het drietal Jonas Sanders (drummer) en gitaristen Greg Discenza en Eric Klinger wonen drie van de vier bandleden in België. Ook Gary voelt zich uitstekend thuis als hij in België verblijft. ‘We zijn hier ongelooflijk actief. Zo hebben we al twee video’s uitgebracht voor ‘Oceans Of Blood’ en ‘March Of The Giants’, allebei opgenomen op de Rockerill‑site in Charleroi. Eigenlijk zijn we tegenwoordig meer een Belgische band dan een New Yorkse. We komen oorspronkelijk uit de staat New York, maar door de vele wissels zijn we een stuk internationaler geworden. Ik woon al jaren in Florida, terwijl de rest in Franstalig België zit. In het begin werd Frans bijna onze voertaal, want Gregs Engels was echt rampzalig. Ik heb zelfs even gedacht dat ik beter Frans kon leren, maar dat zou meer tijd gekost hebben dan Greg Engels aanleren. Ondertussen spreekt hij het perfect en zijn er geen communicatieproblemen meer. Dit is echt de ideale bezetting voor waar we nu als band staan.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 239.
