‘Madness Reigns From The Gutter’ neemt ons mee terug naar een show uit 1990. Hoe zou jij omschrijven wat dat concert en die opname betekenen in het verhaal van Savatage?
‘De ‘Gutter Ballet’-periode was voor Savatage echt een kantelpunt. Met ‘Hall Of The Mountain King’ (1987) hadden we eerder al een statement gemaakt, maar pas toen Paul O’Neill erbij kwam en ‘Gutter Ballet’ uitkwam, begon Savatage echt ‘lawaai’ te maken – in de beste betekenis van het woord (lacht). Paul speelde een steeds grotere rol in de teksten en in de productie, en je hoort hoe de sound grootser wordt: meer keyboards, meer nadruk op piano, meer dramatiek.’
Het was ook in die tijd dat jij aan boord kwam als tweede gitarist.
‘Dat sluit eigenlijk naadloos aan op de komst van Paul. Aan het einde van de Mountain King-tour ging de band met Dio op pad en Paul wilde het geluid live voller maken, dus stelde hij voor om een extra gitarist toe te voegen. Zo ben ik in 1987 beginnen touren met de band, en in 1989 vroegen ze me om officieel lid te worden. Toen ‘Gutter Ballet’ dan uitkwam, stond die plaat meteen op nummer één bij zowat alle metalzenders in de VS. We trokken vijf keer kriskras door de States, en elke keer kwamen er meer mensen opdagen. Elke avond voelde als een viering, samen met de fans, met een band die live barstte van de energie.’
Wanneer je nu naar de gerestaureerde en geremixte tapes luistert: wat doet dat met je, puur emotioneel, als muzikant die toen effectief op dat podium stond?
‘Het is alsof je een tijdmachine instapt. Vorig jaar gingen we voor het eerst sinds 2002 opnieuw op tour en toen we in São Paulo het podium van Monsters of Rock op wandelden, voelde het gewoon alsof we thuis waren en nooit waren weggeweest. Diezelfde sensatie krijg ik wanneer ik naar deze opnames luister. Ik zie en ruik bijna letterlijk die tijd opnieuw: de clubs en theaters waar de sigarettenrook in het licht hing, de specifieke geur en de unieke sfeer die daarbij hoorde ... Ik was jonger, het publiek was jonger, en het energieniveau was ronduit gek. We hadden in die tijd ook net ontzettend veel airplay op Headbangers Ball op MTV en iedereen leek onze songs te kennen. We leefden bijna tien maanden op de bus, trokken van zaal naar zaal, douchten waar het kon of zochten een hotelletje als het moest. Veel van die plekken waren bars en clubs, en vaak begon de lol al rond het middaguur en stopte die pas om vier uur ‘s ochtends. De dagen draaiden volledig rond muziek maken; we dachten aan niets anders. Het was, eerlijk gezegd, waarschijnlijk de leukste tour die ik ooit heb gedaan.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
