Nicole: ‘Ik ben fan van symfonische metal. Als tiener luisterde ik constant naar die muziek. Ik hield voornamelijk van Epica, maar ik kende Amberian Dawn ook. Ik kreeg een telefoon van Tuomas met de vraag om een Amberian Dawn-nummer te coveren. En daarna kreeg ik een e-mail met de vraag om de leadzangeres van de groep te worden. Ik werd getest door de groep om te zien of het bereik van mijn stem paste bij de muziek en ook of mijn zangstijl overeenkwam met de eisen van de groep. Want ik zing met een cleane stem, maar ook soms met een operastem en sporadisch een schreeuw of grunt. En het was een perfecte match.’
Nicole: ‘Ik houd van poëzie, dus wat de teksten betreft, leunt het aan bij gothic en de stijl verandert ook automatisch door mijn stem. De muziek is intenser en eerder bombastisch.’ Ook een sporadische grunt wordt niet gemeden. Nicole: ‘We waren heel creatief voor dit album zonder onszelf limieten op te leggen. Het doet echt niks verkeerd met je stem als je maar de juiste techniek gebruikt. En ik combineer het met mijn operastem en af en toe moet ik ook eens uithalen.’
Tuomas: ‘Ieder album klinkt anders dan het vorige en de nieuwe start met Nicole was het perfecte moment om de stijl wat te wijzigen. De muziek is heviger geworden. Er was ook een break van drie jaar geweest in de groep, dus het voelde echt als een nieuwe start. Een nieuwe start en een nieuwe stijl, maar dat verliep heel gemakkelijk en natuurlijk. De wat hardere muziek is ietwat te vergelijken met het debuutalbum ‘River of Tuoni’ van 2008 of met ‘Darkness of Eternity’ uit 2017. Ik schrijf alle muziek en onze zangeres schrijft de teksten. Zo was het vanaf het begin. Ik neem een demo op met gitaar, keyboards en een drummachine. Die demo is voor 95% af. En die laatste vijf procent wordt toegevoegd als we samenkomen met de groep.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
