‘Als ik erover nadenk, haat ik het dat ik mijn meesterwerk zou gemaakt hebben op de leeftijd van 27. Men vraagt mij inderdaad waarom het twintig jaar duurde om de opvolger op ‘Watching From A Distance’ uit te brengen. Maar in mijn hoofd heeft dat geen twintig jaar geduurd. De logische, natuurlijke en emotionele opvolger op dat album is voor mij ‘The Inside Room’ uit 2011, het eerste album van 40 Watt Sun. Dat was de enige opvolger en het was de plaat die ik schreef na ‘Watching From A Distance’, ongeacht welke bandnaam daarachter staat. Elk daaropvolgend album van 40 Watt Sun was steeds de natuurlijke opvolger op het album daarvoor. Alles wat ik uitbracht was een continue stroom van evolutie. Dus is deze ‘Rituals Of Shame’ de opvolger op ‘Little Weight’ uit 2024. Toen ik daarna weer jeuk begon te krijgen om een nieuwe plaat te schrijven, creativiteit borrelt bij mij ongewenst op, wist ik alleen dat ik een erg zwaar album wou schrijven. Ik had er toen eigenlijk nog geen idee van of dit een werkstuk zou worden voor Warning of voor 40 Watt Sun. Hoe dan ook was het mijn volgende album. Het verschil zat hem in de band waarmee ik later de plaat afwerkte. Het is eigenlijk gewoon het volgende Patrick Walker album.’
‘Alles wat ik doe is altijd een respons op zaken die in mijn leven gebeuren. Ik schrijf nooit over tweedehands emoties. Ik schrijf over zaken die nu belangrijk voor me zijn. Ik wil een zekere mate van directheid behouden. Het impulsieve gevoel dat ik heb dat ervoor zorgt dat ik songs wil schrijven zorgt daarvoor. Ik hou er niet van zaken uit het verleden op te graven om nieuwe nummers over te schrijven. Ik creëer altijd vanuit een reflex op het heden en dat was met dit album niet anders. Maar er was inderdaad ook wel iets specifieks, dat is er altijd. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat er specifieke zaken zijn gebeurd in mijn echte leven die dit album geïnspireerd hebben, maar ik wil daar niet dieper op ingaan.’
‘Ik kreeg onlangs de vraag uitleg te geven over de albumtitel ‘Rituals Of Shame’ en toen besefte ik dat schaamte een concept of emotie is dat wel aanwezig is doorheen het album. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik begin te beseffen dat dat gevoel eigenlijk altijd wel aanwezig is geweest in wat ik de laatste twintig jaar deed. Ik ben niet erg origineel (hij lacht), ik cirkel nogal graag rond dezelfde thema’s, obsessies en ideeën. Het enige verschil is dat ik nu twintig jaar ouder ben. Ik weet niet of er iemand is die ongeveer hetzelfde doet van wat ik doe, maar ik denk het niet. Wij zijn uitzonderingen. En eigenlijk is alles tijdloos. Of dat nu het eerste album van Velvet Underground is of een album dat vorig jaar verscheen, het is eigenlijk altijd tijdloos. Alleen slechte muziek dateert snel.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
