De laatste passage van Smash Into Pieces in België vorig jaar was best opmerkelijk. Helaas niet in positieve zin. Bij het betreden van de Metal Dome op Graspop viel gitarist Benjamin Jennebo van het podium en brak daarbij drie ribben. Doordat ook het communicatiemateriaal van de band het begaf, hadden de drie andere leden pas enkele nummers later door wat er gebeurd was. “Merk je dan niet op dat je gitarist er niet bij loopt?” Tja, dat snappen wij ook nog steeds niet zo goed. De EHBO reageerde gelukkig wel tijdig. De Zweden gaven achteraf toe dat, gezien de jammerlijke taferelen, het een belabberde set was. Herkansing vanavond in de Zappa, mét Jennebo volledig hersteld. Gitarist bij een electro-rockband, ’t is een risicoberoep.
Tekst: Robin Maes - Foto’s: Eline Dresselaerts
Vooraleer we kunnen aanschouwen of Jennebo al wat beter trapjes kan lopen, hebben we twee geduchte openers. De aftrap is voor DARK DIVINE (7). Deze Amerikanen komen op met make-up, gekleurde lenzen, zwartgeverfde armen en theatrale outfits. Ze brengen stevige metalcore en dus trekken we zowel qua sound als visueel snel de vergelijking met Motionless In White. Dat dit een ‘Motionless In White van den Aldi’ zou zijn gaan we niet zeggen, want deze jongens rammen gewoon sterk door.
Het podium staat al propvol met materiaal van de volgende twee groepen. Veel beweegruimte heeft Dark Divine dus niet. Toch druipt de energie er vanaf en hebben ze duidelijk zin om indruk te maken bij hun eerste passage in België. ‘Better Start Digging’ kan meteen op schreeuwen vanuit de zaal rekenen. ‘Cold’ vinden wij een sterke schijf en ook het ingetogen ‘Permanent’ schiet raak. Het enige jammere is dat de backingtrack zó luid staat dat het alle live vocals en instrumenten overstemt. Zo klinkt het te fake om echt indruk te maken. Volgens ons hebben deze jongens talent, maar dan moeten ze de vergevingsgezinde backing-saus wel maximaal half zo luid zetten.
Na het geslaagde openingshalfuur krijgen we een sinistere stem, vergezeld van een absolute epilepsieaanval aan flikkerende lichten als intro voor het Duitse ENEMY INSIDE (5). Die opbouw is bombastisch, maar als die overgaat in de live gitaren en drums, hoor je het meteen: dat staat niet goed afgesteld. We krijgen een zeer dof geluid te horen en bij de riffs worden regelmatig foutjes gespeeld of horen we gekraak. Opnieuw zit de electro zo luid in de backing dat het contrast storend is. Dan mag frontvrouw Nastassja Giulia wel presence en een goeie stem hebben, het geheel is te flets.
‘Sayonara’ is een leuke song. Voor een voorprogramma te zijn, heeft Enemy Inside al een knappe eigen lichtshow bij. Nieuwe single ‘R.I.P.’ is ook goed, maar gaat het zwaarst gebukt onder de storende mix van te luide perfecte techno met matig, dof gitaarspel. ‘Don’t Call Me An Angel’ wordt opgedragen aan iedereen ‘who’s going through something’. Zo’n algemene platitudes horen we vaker doorheen de set. Overtuigend is het jammer genoeg niet.
De main act staat gekend voor z’n mysterieuze drummer die alle touwtjes in handen heeft. De half-machine, half-robot, half-mens, volledig onbekende en gemaskerde APOC komt het podium op. Zijn masker vol lichtgevende ledjes fonkelt fel wanneer hij plaatsneemt achter z’n hoogverheven drumstel, omringd door videoschermen. ‘Welcome, players.’ is een vriendelijke verwelkoming voor SMASH INTO PIECES (8). ‘Man Or Machine’ zet de toon voor een stevige electro-rock set. ‘Venom’ brengt het venijn er vervolgens echt in en krijgt de menigte aan het springen. De show van Smash Into Pieces is knap met leuke sfeerbeelden op de schermen en APOC die de aandacht naar zich toe trekt met z’n betoverend masker en futuristische speeches tussendoor. Dit showgehalte is een pak meer dan we gewend zijn in de Zappa, laat staan in de kleine opstelling zoals vanavond. Gelukkig is de zaal zo goed als volgelopen om de knappe lasers en effecten te aanschouwen.
Zanger Chris Sörbye klinkt live zo goed als hetzelfde als op plaat. De gitaristen manen het publiek afwisselend aan tot klappen. Smash Into Pieces brengt an sich zachtere rock die soms even heavy durft te gaan. Dat betekent dat we vanavond niet moshen of headbangen, maar vooral meezingen en genieten. De groep zelf maant de zaal om de haverklap aan om meer ritmisch mee te klappen. Da’s leuk voor even, maar eigenlijk zijn we het al beu bij het vierde nummer ‘Glow In The Dark’. We overdrijven niet als we zeggen dat de groep vanavond minstens dertig keer vraagt om terug de handjes tegen mekaar te kletsen.
Het toont wel aan dat de groepsleden zich amuseren. Jennebo maakt het vaakst connectie met de zaal. Vreemd dat de groep niet benoemd wat er zich vorige zomer op Graspop afspeelde. ‘Arcadia’ is hét meezingmoment van de avond. De gitaristen dragen outfits die ons doen denken aan Mad Max. ‘Trigger’ is een leuke energiestoot die de zaal duidelijk weet te smaken. Sörbye gooit z’n vijfde handdoek van de avond in het publiek. Is de helft van de tour-truck gevuld met handdoeken? Heeft hij een eigen fitnesszaak die failliet is gegaan?
“This is the smallest crowd of the tour but you’re my favourite!”, claimt Sörbye. Wie het kleine niet eert, zoals men zegt. De akoestische versie van ‘Somebody Like You’ is pakkend, op ‘Boomerang’ komt Nastassja van Enemy Inside nog even geslaagd meezingen. ‘Flow’ is de populairste song voor de fans in de Zappa. APOC verkondigt: ‘Tomorrow, the grind starts again. But tonight, we party!’ En zo geschiedde. Smash Into Pieces kan zo het fiasco van Graspop eindelijk achter zich laten. Heeft er iemand eens dubbelgecheckt of Jennebo zonder kleerscheuren op de bus is geraakt?
