Updated 30/04/2026
CRIPPLED BLACK PHOENIX: Schoonheid zit in duisternis
Crippled Black Phoenix is één van de meest onderschatte bands van de laatste twintig jaar. Twintig jaar geleden verscheen immers de eerste release van het Britse gezelschap rond bandleider en professioneel alleskunner Justin Greaves, de EP ‘Sharks & Storms/Blizzard Of Horns Cats’. Het even unieke als eclectische karakter en de mix van talloze stijlen leverde hen tonnen respect, maar ook minstens evenveel onbegrip op. Veel mensen wisten immers niet goed wat men met CBP aan moest: te heavy en te donker voor de fans van akoestische singer-songwriters en mainstream rock, niet heavy en ‘metal’ genoeg voor de liefhebbers van de zwaardere genres. Anno 2026 hebben Greaves en zijn regelmatig wisselende kompanen nog steeds geen duimbreed toegegeven en doen ze nog steeds eigenwijs en eigenzinnig hun eigen ding. Ook de nagelnieuwe plaat ‘Sceaduhelm’ laat zich naar goede gewoonte niet makkelijk in een hokje duwen. Wij zaten samen met de heer Greaves en Belinda Kordic, vaste zangeres sinds 2011, om uitgebreid over het nieuwe werkstuk te babbelen.
Na de gebruikelijke begroetingen besloten we om meteen de koe bij de horens te vatten en vlakaf te vragen wat er nu precies achter die mysterieus klinkende titel zit. Van de betekenis hadden we immers geen flauw idee, van de uitspraak evenmin. Voor dat laatste ondernamen we enkele dappere pogingen, maar een gniffelende en hoofdschuddende Justin maakte ons snel duidelijk dat we zelfs niet in de buurt kwamen. ‘In feite is het een Angelsaksische term die je min of meer kan uitspreken als ‘Shadowhelm’. ‘Sceadu’ is later verbasterd tot shadow, ‘helm’ werd dan weer helmet oftewel een bedekking of omhulsel. Je zou ‘Sceaduhelm’ dus kunnen vertalen, of interpreteren, als ‘under cover of darkness’ oftewel ‘in het donker’.’ Dat slaat wat ons betreft spijkers met koppen, want van zonneschijn is er op de plaat weinig tot geen sprake. De muziek is immers donker en melancholisch, maar, net zoals duisternis zelf, ademt ze toch een zekere onaardse schoonheid uit.
Het is dus een even goede als logische titel, maar we vroegen ons toch af of er ook niet een meer persoonlijke betekenis achter zit. ‘Wel, zonder al te veel in details te treden kan ik wel zeggen dat de voorbije jaren inderdaad niet de makkelijkste waren. Zowel op persoonlijk als professioneel vlak kreeg ik te maken met enkele tegenslagen en zo’n dingen gaan niet in je koude kleren zitten. Aangezien ik de voornaamste songschrijver binnen CBP ben en ik altijd mijn gevoel in de muziek verwerk, reflecteert de plaat dus wellicht voor een stukje naar mij persoonlijk, maar dit was zeker geen vooropgesteld doel. Belinda en de twee andere vocalisten hebben immers ook veel toegevoegd aan het eindresultaat en zij hebben natuurlijk hun eigen reis afgelegd de voorbije jaren. Iedereen krijgt vroeg of laat wel shit te verwerken en als je emotionele uitlaatklep dan muziek is, dan krijg je platen als ‘Sceaduhelm’.’
Justin gaf zelf al even aan dat hij Belinda en zichzelf als de kern van Crippled Black Phoenix beschouwt en dat er voor de rest in feite geen echte ‘vaste’ leden zijn, althans niet in de klassieke zin van het woord. Als we de credits van ‘Sceaduhelm’ er even op nachecken zien we, behalve Justin en drie vocalisten, zowel enkele oude als nieuwe namen. Enkele andere namen schitteren dan weer door afwezigheid. Het is dus soms erg moeilijk om een volledig zicht te krijgen op de bezetting. Justin beaamt maar relativeert. ‘Het is inderdaad een complex gegeven, maar ergens is het ook supereenvoudig. Kort samengevat komt het hierop neer: voor opnames zijn er geen regels. Ik speel sowieso alle gitaarpartijen en de drums in en de zangers doen uiteraard ook hun eigen ding, maar voor de rest is in principe alles mogelijk. Als iemand een goede bijdrage kan leveren, dan sta ik daar altijd voor open.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.