‘Toen we in 2013 stopten, was dat echt definitief. Nooit meer herenigen, dat was de bedoeling. Maar in 2017 wilde het Summer Breeze Festival zijn twintigjarig bestaan vieren en tegelijk de nagedachtenis eren van Michael Trengert, de voormalige Metal Blade-manager die ons in 1999 bij het label had getekend en geweldige tours voor ons had geregeld. In 2013 overleed hij spijtig genoeg aan kanker. De organisatie wilde voor verrassingsconcerten enkel bands boeken die met Michael hadden samengewerkt. Ze namen contact op en vroegen of we een eenmalige reünie zagen zitten. Dat konden we onmogelijk weigeren. We zijn Michael veel verschuldigd. Na die show dachten we allemaal: ‘Hmm, dat was eigenlijk best leuk!’. Zo is de bal terug aan het rollen gegaan. We speelden veel shows in 2019 en voelden ons helemaal klaar om weer als weleer te knallen.’
Hoe zou je ‘In Death Throes’ zelf omschrijven? Hoeveel oude Vomitory zit erin, hoeveel nieuwe elementen?
‘Het is een voortzetting van wat we altijd gedaan hebben. We experimenteren niet van album tot album, we houden vast aan onze stijl en proberen er telkens iets nieuws mee te doen. Dat hebben we hier ook gedaan. Het is een heel solide Vomitory-album. Het is geen conceptalbum, dat hebben we nooit gedaan. Alle songs hebben death metallyrics, dat is wat ze verbindt. Zie ze als verschillende afleveringen van hetzelfde verhaal.’
Heb je een favoriet nummer op het album?
‘Eigenlijk niet. Ik vind alle songs geweldig, er staat geen filler op. Maar als ik toch moet kiezen: ‘Forever Scorned’, ‘Two And A Half Men’, ‘For Gore And Country’, ‘Wrath Unbound’... Sommige songs waar ik vooraf minder enthousiast over was, zijn enorm gegroeid nu het album klaar is. Maar ‘Forever Scorned’, daar ben ik bijzonder tevreden over. ‘For Gore And Country’ klinkt misschien als een knipoog naar de Amerikaanse politiek, maar gaat over een zombieleger dat het opneemt tegen een menselijk leger, meer is het niet (lacht). ‘Two And A Half Men’ is slechts een halve knipoog naar de titel van de sitcom met Charlie Sheen. Het is eigenlijk heel simpel: het gaat over twee mannen die een derde man opeten. Vandaar tweeënhalf (lacht).’ De teksten van Erik zijn weer uitstekend werk.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 238.
