‘Er zitten heel veel emoties in dit album. Ik denk dat het een reactie op de wereld om me heen is. Sommige nummers gaan namelijk over dingen die ik heb meegemaakt of heb gezien. Maar het is vooral een heel aangrijpende plaat. En het heeft een zekere felheid. Dus ik zou het niet per se als woede bestempelen. Ik zou zeggen dat het vooral een erg emotioneel album is. Mijn vrouw heeft twee keer kanker gehad en dat doet wat met je gezin. Ik moest de wereld om me heen even stilzetten en haar steunen. Vervolgens werd de hele wereld geraakt door Covid. En dat heeft me bijna fataal getroffen. Toen ik daar net uitkwam, maakte ik me op voor een tournee en belandde ik in de ambulance op de eerste hulp met duizeligheidsproblemen. Veel muzikanten hebben daar last van. Het bleek te komen door een verschuiving van de botten in het bovenste deel van mijn nek, waar mijn hoofd aan mijn nek vastzit. Jarenlang headbangen kan dat veroorzaken.’
In de nabije omgeving van Fafara gebeurde ook het een en ander. Ozzy Osbourne overleed, nog geen jaar geleden. En Coal Chamber-drummer Mikey Cox werd net als zijn vrouw enkele jaren eerder gediagnosticeerd met kanker. Fafara: ‘Ik kan niet over Ozzy praten zonder letterlijk in tranen uit te barsten. Het is een heel moeilijk onderwerp voor me, want de familie Osbourne voelt echt als familie voor me. Sharon was mijn manager voor heel lange tijd. Ik heb als één van de weinigen ooit een nummer mogen maken met Ozzy, ‘Shock The Monkey’. Ik heb veel tijd met hem doorgebracht. Ik was ook bij hem thuis voor het avondeten op de avond dat ik mijn vrouw Anahstasia ontmoette, met wie ik nu al bijna dertig jaar samen ben. Toen hij stierf, was dat de enige keer in bijna tien jaar dat ik zin had om alcohol te drinken. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan. En Mikey van Coal Chamber, die stadium 3 kanker heeft overleefd; dat is ook een heel moeilijk onderwerp voor me. Toen hij bij Coal Chamber kwam, was hij nog maar 16. Ik ken hem dus al mijn hele leven.’
Maar toen Fafara eenmaal uit alle ellende omhoog was gekropen, was er nog altijd wel de twijfel. Over wat hij muzikaal wilde doen. Of zijn reis als artiest verder zou gaan. ‘Ik hoef dit niet te doen om mijn brood te verdienen’, zo verklaart hij. ‘Ik wíl dit doen, en de liefde ervoor is er nog steeds. Mijn vrouw vroeg me waar mijn hart ligt. En ik zei: ‘Op het podium’. ‘Dan heb je muziek nodig’, antwoordde ze. Zo is het opnieuw begonnen. Ik denk dat dit nieuwe album de plaat van ons leven is. Of je nu fan bent van de eerste drie tot vijf albums, of van ons latere werk. Het is echt een allesomvattende muzikale reis voor deze band. Groove, death, thrash; het is een aardige mengelmoes geworden.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
