Vroeger bracht Moonspell elke twee à drie jaar een plaat uit, maar voor ‘Hermitage’ hadden jullie vier jaar nodig en op opvolger ‘Far From God’ moesten we zelfs vijf jaar wachten! Worden jullie alsmaar kieskeuriger wanneer je een album schrijft, of heeft het toch nog te maken met de nasleep van de pandemie?
‘Eerlijk gezegd is die nasleep nog steeds niet afgelopen. Het heeft veel veranderd aan onze levensstijl en die van andere muzikanten, al zijn we er nog relatief onbeschadigd uitgekomen. Toch kregen we te maken met een existentiële crisis op gebied van compositie. Veel bands moffelen zoiets weg en doen alsof het allemaal wel vlot loopt, terwijl de realiteit dikwijls anders ligt. Voor ons is ‘Far From God’ echt belangrijk omdat we er echt weer staan. Na ‘Hermitage’ hadden we het echt moeilijk om met nieuw materiaal op de proppen te komen. Het was nadenken over wat we wilden: zouden we alles op nieuw werk zetten of toch als ‘heritage band’ voortgaan zoals Emperor, die duidelijk stelden dat ze geen nieuw werk meer zullen uitbrengen? ‘Wolfheart’ was dertig jaar uit, ‘Irreligious’ is dat bijna, dus met die platen kunnen we heel wat speciale shows doen. Daarnaast moesten we echter nog nadenken of er in de scene nog plaats voor ons was, want er zijn bands die de scene mee opbouwden maar vandaag amper nog relevant zijn… om Metallica niet te noemen.’
‘Het is altijd een gok en omdat wij als Portugezen nogal dramatisch zijn, besloten we toch te wachten tot onze muze nog eens zou passeren. Ik kreeg echter weer zin in muziek maken en zat er al aan te denken om weer meer de gothic richting uit te gaan, toen iemand me de nieuwe Tribulation-plaat aanraadde, ‘Svb Rosa In Aeternvm’. Deze deed denken aan wat Moonspell ten tijde van ‘Irreligious’ deed en omdat we tenslotte zelf die sound mee groot maakten, leek het echt zinnig om die richting weer eens uit te gaan. Niet dat de rest van de zogenaamde gothic metalscene me veel zegt, omdat er te veel glitter en te weinig pijn bij komt kijken. Meteen waren we vertrokken en aan de eerste reacties te merken, maakt de plaat toch één en ander los bij de mensen. Ach, het voelt als een voorrecht om dit nog te kunnen doen: ik heb niet meer de lange haren van weleer, maar als we na ‘Irreligious’ waren gestopt, dan werkte ik nu misschien in een bank of een ziekenhuis. Het was dus kwestie van weer op dreef komen, wat niet altijd makkelijk is als je al een veertiental platen en zoveel diverse muziek hebt gemaakt. We hebben echter een gevoelige snaar geraakt bij het publiek!’
‘Na ‘Hermitage’ probeerden we al nieuwe songs te schrijven, maar het vlotte allemaal niet. Ik schreef misschien wel vijftig teksten, maar veel daarvan bleef liggen omdat het niet paste bij de muziek die Ricardo en Pedro schreven. Tot ik op een gegeven moment de titel ‘Far From God’ voor ogen had en daarop verder ging bouwen, toen kwam alles plots weer op dreef. Nog even meegeven dat Moonspell niet van thuis uit zit te werken, met stukjes die we opnemen en dan rondsturen om in je eentje aan te zitten klooien. Thuis moet je muziek luisteren, iets met je familie doen, een wijntje drinken… maar als band moeten we samenkomen op de ouderwetse manier en dan aan nummers zitten sleutelen. Veel bands werken heel anders en zien mekaar enkel op tournee, maar wij zien mekaar tussendoor ook erg veel en inspireren elkaar op deze manier. Dan gebeurt het dat Ricardo een riff speelt en ik plots een idee krijg om er een stuk tekst op te zetten. Eigenlijk gaat het om het laatste anderhalf jaar waarin de creatie van deze plaat plaatsvond… Het duurde even alvorens we het licht zagen en dat konden volgen, waardoor we nu een nieuw album hebben in plaats van een ‘30 Years of Irreligious’-tournee op te zetten. Daar zullen we wel shows voor spelen omdat het zo’n belangrijke plaat voor ons was, maar daar gaan we apart tijd voor maken.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
