‘Het was ondertussen zeven jaar geleden dat ik nog een metalalbum uitbracht, al betekent dat zeker niet dat ik heb stilgezeten, ik werkte aan verschillende projecten, zoals mijn kerstalbums en het elektronische project ‘Outlanders’, samen met Torsten Stenzel. Uiteraard stonden er ook heel wat optredens op de agenda, maar nu voelde het als het juiste moment om nieuw materiaal uit te brengen. De voorbije jaren heb ik veel songs geschreven en het was een plezier om aan dit album te werken, tot en met de laatste opnames. Zoals gewoonlijk nam ik zelf de productie voor mijn rekening, maar bij dit album voelde ik me bijzonder vrij. Ik heb afgerekend met mijn angsten en twijfels. Ik ben altijd een beetje een rebel geweest, iemand die consequent haar eigen pad volgt.’
‘Met mijn band spelen we veel live en daar klinken we behoorlijk heavy, wat mijn krachtige stem extra ondersteunt. In mijn studioproducties miste ik vaak dat element. Op productioneel vlak is het een enorme uitdaging om een groot symfonisch orkest en een koor te combineren met een heavymetalband. Alles moet even belangrijk klinken en perfect in balans zijn. Zelf slaagde ik daar niet volledig in, en ook mijn label kon me daarbij niet echt verder helpen. Daarom besloot ik een andere weg in te slaan en samen te werken met Neal Avron, een Amerikaanse mixing engineer. Ik volg zijn carrière al jaren via de bands waarvoor hij mixte. Hij staat bekend om zijn cleane, krachtige en heldere sound. Bovendien werd ook mijn favoriete album van Disturbed door hem gemixt. Gelukkig kon ik hem strikken voor mijn laatste album, en dat heeft een enorme verandering teweeggebracht.’
‘In mijn beginperiode was ik helemaal geen meisje van heavy metal, want ik studeerde klassieke muziek aan de universiteit. Dat was duidelijk mijn eerste liefde. Op het gebied van metal was ik dus een beginneling en ik had niemand om naar op te kijken of door beïnvloed te worden. Niemand deed hetzelfde als wat ik deed in de periode met Nightwish. Ik voelde me soms wat eenzaam en moest mijn eigen weg proberen te vinden. Het duurde vele jaren om me comfortabel te voelen met mijn stem. Tegenwoordig hoor je veel zangeressen met een operastem, en het is ongelooflijk om hun verhalen te horen. Eigenlijk beschouwen sommigen mij nu als een rolmodel, wat mij heel nederig maakt. Ik herinner me nog goed dat ik helemaal alleen, met open ogen, op zoek moest gaan naar mijn eigen pad.’
Een meer uitgebreide versie van dit artikel lees je in RT 240.
