AMBERIAN DAWN

Na een pauze van drie jaar staat Amberian Dawn opnieuw in de startblokken met een nieuwe zangeres en een gewijzigde stijl, want de veelzijdigheid van Nicole Willerton werpt duidelijk zijn vruchten af. Ze schrijft niet alleen de teksten, maar heeft ook een creatieve inbreng. Ze zingt met een mooie, heldere stem met een indrukwekkend bereik, maar af en toe gebruikt ze screams zoals op het einde van ‘Moon’. Tijdens ‘Unchained’ grunt ze zelfs even als een ware Arch Enemy-afstammeling en dat doet ze allemaal even goed. En dan hebben we haar operastem nog niet eens vermeld. Dit alles maakt niet alleen dat de muziek veel meer variatie bevat, maar ook dat er meer passie uit vloeit. De stijl is heviger geworden, meer symfonisch en bombastisch. Vergelijkingen met Epica zijn zeker op hun plaats. De zoektocht naar vrijheid in jezelf is het algemene thema van de teksten, die geïnspireerd zijn op onder andere ‘Les Fleurs Du Mal’, een gedicht van Charles Baudelaire. Niet alleen de zang van Nicole, maar ook de composities van Tuomas Seppälä, oprichter en gitarist van de groep zijn een belangrijk onderdeel van het totaalgeluid. De vingervlugge, virtuoze gitaar- en keyboardsolo’s spatten regelmatig uit je speakers. De ballad ‘Undying Colours’ levert nog een emotionele adempauze. Amberian is niet langer de groep die bekend is door hun album met ABBA-covers.