CRIPPLED BLACK PHOENIX

De laatste worp van dit even unieke als eigenzinnige dark rock gezelschap, de imposante dubbelaar ‘Banefyre’, is inmiddels alweer vier jaar oud. We kregen ondertussen weliswaar nog een andere dubbelaar op ons bord, ‘’The Wolf Changes Its Fur But Not Its Nature’/‘Horrific Honorifics Number Two’, maar dat ging respectievelijk om heropgenomen versies van oude songs en een reeks zorgvuldig gekozen covers. Op ‘Sceaduhelm’, album nummertje twaalf (of dertien indien je ‘New Dark Age’ als een volwaardig album beschouwt), presenteert de band rond songschrijver, bezieler en multi-instrumentalist Justin Greaves opnieuw kakelvers eigen werk, al krijgen we er op de deluxe editie in de vorm van ‘Horrific Honorifics Number Two Point Five’ toch ook nog enkele covertjes bovenop. Qua bezetting zijn er weer de nodige wissels doorgevoerd, al heeft dat vooral (hoorbaar) effect in het vocale departement. Naast vaste waarde Belinda Kordic verzorgen Justin Storms (Wailin Storms) en Ryan Patterson (van het geweldige en aardig onderschatte Fotocrime) de zang en elk drukken ze hun specifieke stempel op de aan hen toegewezen songs. Kordic schittert oa. in eerste single ‘Ravenettes’, een vlotte rocker die toch de typische en melancholische melodieën herbergt, het door elektronisch klinkende drums voortgestuwde ‘Dropout’, het naar post rock neigende ‘Under The Eye’ en het bloedmooie ‘Tired To The Bone’, allemaal typische CBP-songs die eigenlijk niet voor een gat te vangen zijn en het eclectische karakter van de band andermaal in de verf zetten. Storms laat zich dan weer horen op ‘Colder And Colder’, een trage, bijna sinister klinkende song met weer die typische melancholie als handelsmerk, en het van een meesterlijke melodie voorziene ‘Things Start Falling Apart’. Zijn ietwat vreemde en haast klagend klinkende stemgeluid vergt misschien enige gewenning, maar eens het kwartje valt, besef je ook echt de meerwaarde die deze man toevoegt. En dan is er natuurlijk nog Ryan Patterson. Deze ruwe bariton was in het verleden al verantwoordelijk voor de vocalen van ‘Cry Of Love’ (van ‘Ellengæst’), naar onze bescheiden mening één van de beste nummers van de voorbije tien jaar, maar wat hij op ‘Sceaduhelm’ laat horen, is werkelijk buiten categorie. Het duo ‘No Epitaph/The Precipice’, zeg maar CBP meets classic rock, is bijvoorbeeld om door een ringetje te halen. De song is broeierig, emotioneel en intens en bouwt gestaag op naar een grandioos finalestuk waarin je haast automatisch gaat meeschreeuwen. Ook ‘Vampire Grave’ is een klein hoogtepuntje, maar het absolute meesterwerk is toch wel degelijk afsluiter ‘Beautiful Destroyer’. Het nummer verscheen in 2024 reeds in een instrumentale oerversie op bandcamp, maar is vandaag toch een heel ander beest. Alle elementen die van Crippled Black Phoenix zo’n unieke en bijzondere band maken zijn hier in overvloed aanwezig: een donkere, broeierige sfeer, epische melodieën, slepende riffs en bezwerende, door merg en been gaande vocalen van zowel Patterson als Kordic. Wat een absolute monstersong! De perfecte afsluiter van een weeral bovengemiddeld sterke plaat van dit nog steeds gruwelijk onderschatte gezelschap.