EINAR SOLBERG

De klassieke en filmische invloeden waren al rijkelijk aanwezig op het eerste soloalbum van Einar Solberg, maar op ‘Vox Occulta’ gaat hij nog een stap verder. Dankzij de samenwerking met het symfonisch orkest Norwegian Radio Orchestra krijgen de composities een nog grootser, meer gelaagd en uitgesprokener cinematografisch karakter. Het is duidelijk dat de charismatische frontman van Leprous hier muziek maakt die moeilijk binnen het kader van de band te plaatsen is. Het album vormt een prachtig amalgaam van klassieke muziek, filmscores, djenty uitspattingen en Solbergs melancholische stem. Hij heeft nooit zijn fascinatie voor klassieke componisten zoals Rachmaninov, Beethoven, Bach, Grieg en anderen onder stoelen of banken gestoken. Occasioneel combineert hij beenharde screams met symfonische partijen. Na een bombastische orkestrale intro met percussionisten valt de band in, en ontstaat er onmiddellijk een symbiose tussen alle muzikanten, gevolgd door een verrassende scream aan het einde. De muziek is tegelijk complex en melodieus, met een zanger op het toppunt van zijn kunnen, vooral in de hoogste noten. Epische uithalen worden afgewisseld met atmosferische momenten, terwijl agressieve screams en orkestrale arrangementen elkaar aanvullen. Een zweverige Chopin-intro op piano wordt gevolgd door een vocale en instrumentale opbouw in crescendo, met een prachtige melodieuze gitaarsolo als hoogtepunt, één van de vele kippenvelmomenten. Met zowel dreigende als atmosferische symfonieën en melancholische zang zouden sommige fragmenten zo uit een film geplukt kunnen zijn. De sterke composities worden alternerend door het orkest en een groep met muzikanten uit verschillende windstreken uitgevoerd. De ster blijft natuurlijk Einar Solberg, die met dit album bewijst van alle markten thuis te zijn. Voor liefhebbers van klassieke muziek in combinatie met de karakteristieke sound van Leprous is dit een waar godsgeschenk.