THE AMITY AFFLICTION

Rauwe, diepe emoties die je bij de keel grijpen op hard binnenkomende metalcore: weinig bands doen het zo intens en persoonlijk als The Amity Affliction. Met deze formule gaan ze opnieuw aan het werk op ‘House Of Cards’, voor het eerst ooit zonder bassist/clean vocalist Ahren Stringer. Dat was voor de fans een grote aderlating en het is ook wel een gemis binnen deze band dat benoemd moet worden. Toch hebben ze met Jonathan Reeves een vervanger gevonden die vocaal in hetzelfde register zit en met evenveel passie en kwaliteit de clean vocal-verplichtingen op zich neemt. Hij doet het zo goed dat de aanpassing des te kleiner wordt. Het is op het album wel even wachten op de introductie van Reeves. Na de opbouwende intro van ‘Vida Nueva’ is ‘Kickboxer’ loodzwaar, met enkel de rauwe screams van Joel Birch die de spotlight opeisen. Birch klinkt ook na meer dan twee decennia nog steeds zeer sterk en neemt de band mee op voortouw. ‘No spirit will ever save me’, zingt Birch, en je weet dat we weer een afdaling gaan maken richting persoonlijke twijfels, haat en donkere gedachten. Toch is er ditmaal ook merkbare hoop en doorzettingsvermogen aanwezig. Op de titelsong horen we ‘Hate is easy, you gotta try and love yourself’. Wij zien onszelf graag door ons vaak te trakteren op sterke muziek die de ziel masseert. ‘Heaven Sent’ klinkt als volgende track iets té gelijkaardig. ‘Bleed’ heeft meer eigenheid en maakt gebruik van een monotone AI-stem als leuk gevonden sample (al had die nog iets specialer kunnen gebruikt worden). De gelakte productie op deze plaat is helemaal af en klinkt als de vertrouwde, moderne metalcore-sound die we gewend zijn. Het klinkt zo vertrouwd dat we iets te vaak een algemene core-sound met een tikje Amity-eigenheid horen in plaats van de frontale Amity-aanval die barst van hun identiteit. ‘Break These Chains’ brengt een mooi contrast tussen vederzachte sampling en de verwoestende screams van Birch. Na een te langdradig tussenstuk is ‘Swan Dive’ melodieus mooi zonder wauw-effect. Die wauw komt er wel bij het hoogtepunt ‘Speaking In Tongues’ dat de ideale balans vindt van alle Amity-elementen. Dit nummer brengt de beste riffs en leukste breaks en zou z’n mannetje staan op de beste platen van deze Australiërs. ‘Afterlife’ zet die sterke periode verder met een uitstekend tempo en levert opnieuw een kleppertje af dat blijft hangen. ‘Eternal War’ bewijst dat de hoogtepunten voornamelijk achteraan samen zitten. The Amity Affliction overleeft zonder problemen meerdere tegenslagen en blijft er emotioneel pakkend gerief over maken. Er staan te veel algemeenheden op deze collectie om het een hoge plaats in hun verzameling aan te schrijven, zonder dat dit betekent dat het tegenvalt.