VENOM

Het is zelden zo gemakkelijk geweest om oprecht enthousiast te worden over een nieuw Venom-album als ‘Into Oblivion’. Het titelnummer is een sterke opener met stuwende riffs, een voortdenderend tempo en een knappe melodie die door het hele nummer verweven zit. ‘Lay Down Your Soul’ borduurt op een slimme manier voort op het refrein van de klassieker ‘Black Metal’, waarbij vooral de sterke soleermomenten opvallen. ‘Nevermore’ is een stevige stamper die onverbiddelijk voortdendert en als een muzikaal gevaarte genadeloos op je afkomt. ‘Man & Beast’ heeft een stampend en groovy karakter, waarbij je in gedachten drummer Dante zich volledig ziet uitleven achter zijn drumstel. ‘As Above, So Below’, het langste nummer van de plaat, heeft tal van knappe tempowisselingen. Het refrein mist hier echter wat echte impact. ‘Kicked Outta Hell’ is dan weer Venom zoals we de band graag horen: opgepept, stevig en elk moment klaar om een flinke muzikale kopstoot uit te delen. ‘Metal Bloody Metal’ is opnieuw zo’n nummer dat gewoonweg schreeuwt om luidkeels meegezongen te worden. ‘Legend’ en ‘Dogs Of War’ hebben met hun doomy tempo een licht Black Sabbath-achtig karakter, wat de band overigens uitstekend afgaat. ‘Live Loud’ en ‘Deathwitch’ zetten opnieuw de energieke drumroffels van Dante en de coole gitaarleads van Rage centraal. De atmosferische afsluiter ‘Unholy Mother’, met spaarzame toetsen en bedachtzaam gitaargetokkel op de achtergrond, is misschien wel de meest opvallende track van het album. Alle songs op ‘Into Oblivion’ klinken energiek en nodigen uit om spontaan de vuist in de lucht te steken. Ze klokken vrijwel allemaal rond de drie minuten en komen daardoor snel op punt. Het artwork is sterk en de lekker rauwe productie - waarbij de scherpe randjes nergens zijn gladgestreken - geeft de muziek precies dat karakter dat perfect bij Venom past.